ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଣ ଶୂଳ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣର ଉଦୟମାଣ ଗୋଳକ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ସେହି ଦେବତା ଭୟହର ଓ ଦାନଦାତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ପରିବେଷଣର ଅନୁଚରମାନେ ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ସନକ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ, ଶାକ୍ତେୟ, ବ୍ୟାସ, ନାରଦ ଓ ଶୌନକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ନିୟମ ରହିଛି—ଲକ୍ଷ ଜପ କିମ୍ବା ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ହୋମ କରାଯିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିରୋଗ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀ ମଣ୍ଡଳରୁ ରୋଗୀଙ୍କୁ ନିରୋଗତା ଦାନ କରିବା ଦରକାର। ବସ୍ତ୍ର ଚାହିଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କରିବେ, ଆରୋଗ୍ୟ ଅଭିଲାଷୀ ତିଳ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଏଠି ଆଠ ହଜାର ଜପ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜ୍ୱର ନାଶ ହୁଏ। ନାରଦ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଆକାଂକ୍ଷିତ କନ୍ୟା ଲାଭ ହୁଏ। 'ସ୍ୱାହା' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରଟି ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଇଁ କବଚ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ବୀଜ ଶବ୍ଦ ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଦଶଭାଗ ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ। ଅତ୍ରି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ହୃଦୟ ଦାନ କରିଥିଲେ; ଏଠି ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ। ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଶବ୍ଦ 'ନମଃ' ସହ ଦୀର୍ଘ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, 'ନ' ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଅଙ୍ଗ ଯୋଗେ। ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ, କମଳ ଦେହ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ କର୍ମରେ ନିପୁଣ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଆସନରେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କୋଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁକ ଓ ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ସହିତ, ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀ କବିତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ପାଉଥାଏ। ଏଠାରେ ନୃସିଂହ, ମାଧବ, ଦୃଷ୍ଟ, ଲୋହିତ ଓ ନିଗମାଦିମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ। ଅନନ୍ତପଙ୍କ୍ତି, ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର, ମୁନି ଛନ୍ଦସ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିଯାନ୍ତି। ମହାମନ୍ତ୍ର 'ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାହା' ହୃଦୟ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ମୁଣ୍ଡର ମନ୍ତ୍ର ଗରୁଡ଼ ଠାରୁ, ଚୂଡ଼ା ପାଇଁ 'ସ୍ୱାହା', ଶିଖା ପାଇଁ 'ଶିଖା' ମନ୍ତ୍ର। ପରେ ଭେଦନ, ଭୟ ନାଶ ଓ ଦଳନ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ଶେଷରେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, 'ସମସ୍ତ ବିଷ ନାଶ କର' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ଏପରେ 'ଭସ୍ମୀଭୂତ କର, ସ୍ୱାହା'—ଏହା ଚକ୍ଷୁ ମନ୍ତ୍ର। ଶେଷ ଆଦେଶରେ 'ହୁଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା'—ଏହା ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଘୋଷିତ। ପଦ, କଟି, ହୃଦୟ, ମୁଖ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ତାହାକୁ ପୂଜା କରେଉଁ—ଯେଉଁ ଗରୁଡ଼, ଯାହାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ ଟିପ୍ପରେ ସର୍ପକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ହାତରେ ଭୟହର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥାଏ, ତାଙ୍କର ପଖ ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଗୀତର ଧ୍ୱନି ରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି। ମାତୃମଣ୍ଡଳର ଆସନରେ ବେଦମୟ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରମୁଖ କର୍ଣ୍ଣିକାର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି, ଯନ୍ତ୍ରରେ ନାଗମାନେକୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଶରୀର ଶେଷରେ, ମହାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହାପରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦୁଇଟି ରୂପରେ ହେଲା। କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ନାରଦ ମୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ବହୁଦିନ ଧରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବ କଳ୍ପର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣନ୍ତି," ଏପରି ନାରଦ କହିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କଣ କଳ୍ପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କହିବି," ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସରସ୍ୱତୀ କଳ୍ପର ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପଚିଶତମ କଳ୍ପରେ, ଆପଣ କେବଳ ଏକଥର କୈଳାସକୁ, ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଁଚିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଆପଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବାବେଳେ, ମହାପ୍ରଭୁ ସେଇ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।