କାମିନୀ, ମାଲିନୀ ଏବଂ ଶୋଭା—ଏହି ତିନି ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଅସୁରମଣି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ସଦା ଭୁଖା ଥିଲେ। ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଏହା ଦେଖି, ଭୁଖର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କରିଥିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ: ଧର୍ମ ବିନା ଜୀବନର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଖ୍ୟାତି ନଥିଲେ ଏହି ଜୀବନ କ’ଣ? ଗୁଣ, ଶାନ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ—ଏହା ସବୁ କ’ଣ ଲାଭ? ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ପୌତ୍ର, ବାନ୍ଧବ, ଭାଇମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ପୂଜା ହୁଏ, ଚାହେଁ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ହେଉ କି ଦ୍ୱିଜ। ଧନ ଥିଲେ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କଠୋର କି ନରମ, କିଛି ମାନେ ନାହିଁ। ଧନ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କାମନାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଲୋକମାନେ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କାମନାକୁ ନାୟିକା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାର ମାଲିକ ହୋଇଯାଏ। ଅଭିମାନ କାମନା ନାମକ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହେଲେ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଆସିଯାଏ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ମହା ମଗର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଧରାପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ? ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ, ପୁଅ ଓ ଜନାନୀର ଅତିରିକ୍ତ ଭାର ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ତା’ପରେ ସେ ମନେ ମନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଚାରିଲେ, ଯାହା ଧନ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦାନ କରିବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଉଛି, ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ, ଭୂମିଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଧୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ପୂଣ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ଭଦ୍ରମତି ସୁଘୋଷ ନାମକ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସୁଘୋଷ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଘରସ୍ଥ ଭାବେ ଦେଖି କହିଲେ—“ହେ ଭଦ୍ରମତି, ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା; ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା।” ଏଭଳି କହି ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସୁଘୋଷ ଧର୍ମରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କହିଲେ—“ଭୂମି ପବିତ୍ର, ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର; ଭୂମି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରକ୍ଷିତ।” ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହେ ଦৈତ୍ୟନାୟକ, ସୁଘୋଷ ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଦାନ କଲେ। ଏହିପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭଦ୍ରମତି ସୁଘୋଷଙ୍କୁ ଭୂମି ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସୁଘୋଷ ଭୂମିଦାନ କରି, ଅନେକ କୋଟି ସନ୍ତାନର ଉତ୍ପତ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଭଦ୍ରମତି, ହେ ବଳି, ନିଜ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କଲେ। ସେ ଏଭଳି ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରି, ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଆସି ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଭଦ୍ରମତି, ହେ ଦୈତ୍ୟ, କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଦାନ କଲେ। ତେଣୁ, ହେ ଦୈତ୍ୟନାଥ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହୋଇ ଏହି କଥା କହୁଛି। ଏହି ସମୟରେ ବୈରୋଚନି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଘଟ ଦେଖିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଯିଏ, ଏହି ଜଳ ଧାରାର ବାଧା ବୋଲି ଜାଣିଲେ। ଦର୍ଭା ଶିରାର ଶିରେ ଦଶ ମିଳିୟନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ବିଶାଳ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଭାର୍ଗବ, ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବଳି, ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତିନି ପଦେ ମାପିଥିବା ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ। ହରି, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଦୁଇ ପଦେ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଠିର ଟିପରେ ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ଜଳ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା, ପାପ ଦୂର କଲା।