ପୂଜା ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାରେ, ପ୍ରଥମେ ଆସନର କୋଣାରେ ଏକ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଲଗାଇବା ଦରକାର। ତା’ପରେ, ଆସନର ସାମ୍ନା ଦିଗରେ ଭାନମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀ-ଦେବତାଙ୍କୁ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଠ ଦିଗରେ ସମାନ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା ଓ ଗୋପ-ଗୋପୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ। କୁମୁଦ, କୁମୁଦାକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ବାମନାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରଖିବା ଦରକାର। ବିଶ୍ୱକ୍ସେନାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ପୂଜାରୀ ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ବିଧି ଅନୁସାରେ, ଜଣେ ପୂଜାରୀ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଅଧିପତି ହେବାର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନର ଲାଭ ପାଇଁ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଭୁ ହୃଦୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗକୁ ସବୁ ଶବ୍ଦ ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିବା ଦରକାର। ଗୋପାଳ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଝିଙ୍କି ଘଣ୍ଟି, ଚୁଡି, ହାର ଓ ଆଉଠି ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଶୋଭିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରହ୍ମ ଗଛର କାଠ କିମ୍ବା ଦୁଧ-ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ଏଠି, ନିଶ୍ଚଳ ମନ ଦେଇ ପୂଜାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବସୁଦେବ, ବାଳ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଦିଗଦିଗରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେବେ। ବାହାରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସେମାନେ ଜଗତର ଅଧିପତି ହେବେ; ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ପାଏ। ତା’ପରେ, "ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୋପ-ଗୋପୀମାନେ ଅବସ୍ଥିତ ରାଜ୍ୟକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଋଷିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋପାଳ ଶିଶୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏକ-ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। "ଙେଂ" ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ଯୁଗାର୍ଣ୍ଣ; "କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର" ମଧ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ ହେଉଛି। "ଗୋପାଳ" ନାମର ଶେଷରେ ଅଗ୍ନିଜ ଅକ୍ଷର "ଆ" ରସ ଶ୍ରେଣୀର ଅନ୍ତର୍ଗତ। "କୃଷ୍ଣ" ଓ "ଗୋବିନ୍ଦ" ନାମରେ "ଙେଂ" ଅକ୍ଷର ସାତ ଥର ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। "କୃଷ୍ଣ" ଓ "ଗୋବିନ୍ଦ" ନାମରେ "ଙେଂ" ଅକ୍ଷର, "ହୃଦ" ଶେଷରେ ନବ-ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଗଠିତ କରେ। କାମ, ଶାରଙ୍ଗୀ, ଭୂମିରେ ନିର୍ମାଣ ହୋଇ, ମନ ଓ ଧନର ଅଧିଶ୍ଵର ମନ୍ମଥା ହେଉଛି। "ବାଳ" ନାମର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଜ ଅକ୍ଷର ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉଛି। ପରେ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଗୋପୀମାନେ ଯାହାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯାହାର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ଚାଲିଛି ମେଘର ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ, ଯମୁନା ତୀରେ ଲୀଳା କରିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଅଟୁଟ। "ଦେବକୀନନ୍ଦନ" ନାମର ଶେଷରେ "ଗୋବିନ୍ଦ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ "ମୋତେ ପୁତ୍ର ଦିଅ" ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିବା ଦରକାର। ପୁତ୍ର ଦେବାରେ ସମର୍ଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଚରଣ ସହିତ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଦରକାର। ପୂଜା ଉଷାକାଳରେ, ଆସନରେ ବସି, ଅଙ୍ଗ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। "ତାର" ଅକ୍ଷର ମାୟା, ପରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଧିଶ୍ଵର ହେଉଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ। ପରମ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଆଲୋକ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେବତା ଭାବେ ଘୋଷିତ। "ସ୍ୱାହା" ହୃଦୟ ଭାବରେ, "ସୋ ହମ୍" ମୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ପ୍ରଣବ ଅକ୍ଷର ଚକ୍ଷୁ, ଅସ୍ତ୍ର "ହରିହର" ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ନାମରେ, ଅବିନାଶୀ, ପରମ ଓ ନିଜେ ନିଜକୁ ଶାସନ କରିଥିବା ଭଗବାନ। ପୂଜା ଆସନ ଓ ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷରରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଆବରଣ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ। ଏପରି ଏକତ୍ୱ ତତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାର ଦେଖାଯାଏ, "ତତ୍ତ୍ୱମସି" ଭଳି ଉକ୍ତିରେ ଅଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଘୋଷିତ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟା, ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ଭାବରେ ଘୋଷିତ, ଗାୟତ୍ରୀ ଏହାର ଜପ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅଙ୍କୁର ହେଉଛି କାମ, ଏହିପରି ଏହାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଘୋଷିତ।