ଏହି ପବିତ୍ର ଗଥାରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି—ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚରଣ ମেঘର ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଓ ଜଳର ସମାନ ଦୂର୍ଦୃଶ୍ୟ ରହିଛି, ସେ ପଛରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ନାରଦ ମୁନି ଅଛନ୍ତି, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି, ଏଠି ଦେବତା ମନୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ବେଦ, ପଞ୍ଚ ଅଂଶ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ଅନୁକ୍ରମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, କମ୍ସାଠ ନାଶକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ହାତରେ ଦୟା କରି ଦେଉଛନ୍ତି। ତାପରେ, ତିନି ମଧୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଦିଗ୍ଗଜ ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିତ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଭୟ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ମନ୍ତ୍ର ସପ୍ତ ଅଂଶରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଛି। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଦେବତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଅନୁସାରେ ପଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ନୂପୁର ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରି, ମୟୂରପଙ୍ଖ ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଗୋଦୁହି ଦୁଧ ଦେଇ ଆସନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଥମ ଅର୍ପଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ। ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ, ଗୋଧୂଳି ଓ କପିଳ ଗାଈ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ଆଠ ଗୋଷ୍ଠୀ ଗାଈଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଜଣ ଦିନକୁ ଦିନ ଦୁଧ ସହିତ ଏକ ହଜାର ଆଠ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲଭ କରେ। ‘ତାର’ ଅକ୍ଷର ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଅଛି, ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ରନୟନ ଦ୍ୱୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଏହି ପଞ୍ଚ ଅଂଶ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ, ରତ୍ନ ମଣିର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିରେ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ତଳେ, ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ଗୋଧୂଳି ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରି, ଶଙ୍ଖ ଓ ଚକ୍ର ହାତରେ ଧାରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭୁ, ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅଛନ୍ତି, ଅମରଙ୍କର ନାୟକ, ଏକ ମାଟି ଘଡ଼ା ହାତରେ ଗର୍ବିତ, ଉଚ୍ଚ ମହଲରୁ ଝରିଥିବା ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତାଜା ପଦ୍ମର ପତ୍ର ଭଳି। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଗୋଶାଳା ବା ମୂର୍ତ୍ତି ଆଦିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଗୁରୁଙ୍କର ପୂଜା ପୂର୍ବକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସୁରଭିକୁ ପଛରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡର ତଳରେ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଆସନର କୋଣରେ ଏକ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ବାନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ସାମ୍ନାରେ ବନମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା, ଏବଂ ଏହିପରି ଆଠ ଦିଗରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ଗୋପ ଓ ଗୋପିଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠି ରଖିବା ଉଚିତ। କୁମୁଦ, କୁମୁଦାକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଓ ବାମନାଙ୍କୁ ଏଠି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ବିଶ୍ୱକ୍ଷେନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାପରେ ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା କରିବାରେ, ଉପାସକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦୁଃଖରହିତ, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ନାୟକ ହେବେ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଭୁ ହୃଦୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ଏହି ପଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଗୋପାଳକୁ ନୂପୁର, କଙ୍ଗନ, ହାର, ଆଉ ଅଙ୍ଗଦ ଦେଇ ଶୋଭିତ କରି, ବନ୍ଦନା କରିବା ଦରକାର। ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷ ଦଣ୍ଡ ବା ଦୁଧ-ଚାଉଳ ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ପୁରୋହିତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ବସୁଦେବ, ବଳରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଜଗତର ନାୟକମାନେ ବାହାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଅଛନ୍ତି; ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୋପ ଜନମାନ୍ୟ ଲୋକର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯିବା। ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ, ସିଦ୍ଧ ଗୋପାଳକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଏକ ଅକ୍ଷର ଶୃଷ୍ଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ‘ଙେଁ’ ଅକ୍ଷର ଯୁଗାର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛି; ‘କୃଷ୍ଣକୁ ନମସ୍କାର’ ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ‘ଗୋପାଳ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ଆ’ ଅକ୍ଷର ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ରସ ଶ୍ରେଣୀର ଅଟୁଟ ଅଛି। ‘ଙେଁ’ ଅକ୍ଷର କୃଷ୍ଣ ଓ ଗୋବିନ୍ଦରେ ସପ୍ତ ଅଂଶରେ ଅଛି ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଲୀଳାରେ ଲୀନ ହେବା ଉଚିତ।