ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେ କିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ପଠନ କରିବେ, ସେ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବେ ଚାଉଳ ଖିର ଦ୍ୱାରା ହବି ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ‘ଓଁ’, ଦେବୀ କମଳା, ମାୟା ଓ ‘ଭଗବତ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ଇତ୍ୟାଦି ଶବ୍ଦ ଅନୁସରେ ଆସିଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମା ଋଷି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ଉନଏଉଁଶି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଗି ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନିର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ଷୋଳଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତାବିତ, ତାହା ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଦରକାର। ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ କ୍ରିୟା ସମ୍ପାଦନ କରି, ଦେବତାଧିପତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ହରି, ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ଧରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପୁନର୍ବାର ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ପଠନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଲାଲ କମଳ ଦ୍ୱାରା ହବି ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି କ୍ରିୟାରେ ନାରଦ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଂଗ ଭାଗରେ ସମ୍ମିଳିତ। ଖେଳନ୍ତି ଦଣ୍ଡର ପଦପଦ୍ମ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ହାତ ଦ୍ୱାରା କାମ କରନ୍ତି, ସେଥିରେ ମଧୁର ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଜଳର ସମାନ ଚମକ, ସେ ପଛରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ନାରଦ ଋଷି, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଠୁପ୍, ଦେବତା ମନୁ ବୋଲି ପ୍ରକାଶିତ। ବେଦ, ପଞ୍ଚ ଅଂଶ ଓ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ କଂସ ନିବାରକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ମିତ୍ରମାନେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ମହିମା ଦେଉଛନ୍ତି। ତିନି ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ହବି ଦେଇ, ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଂଗପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଭୟ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏହି ସପ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ପୂର୍ବବତ୍ ଦେବତାର ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟଠାରେ, ପାଶ ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ମେଘ ଭଳି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୟୂରପିଛା ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୋଧୁମ ଦୁଧ ଦେଇ ଆସନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମ ହବି ଅଂଗପୂଜାରେ। ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାଈ—ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ, ବାଦାମୀ, କପିଳା ଆଦିକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବାକୁ ହୁଏ। ଅଷ୍ଟ ଗୋସମୂହ ଓ ଲୋକନାଥଙ୍କର ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ହଜାର ଆଠ ଦୁଧ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ମହାଫଳ ଲାଭ କରେ। ‘ତାର’ ଅକ୍ଷର ହୃଦୟରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ସ୍ଥିତି। ଚନ୍ଦ୍ରନୟନ ଦ୍ୱୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ପଞ୍ଚ ଅଂଶର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ—ଦେବୀ ଚିନ୍ତାମଣି ଚଉଁକିରେ, ମଣିମୟ ରତ୍ନ ରେ ଶୋଭିତ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିବା, ମେଘ ଭଳି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ, ହାତରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ହଜାର ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଅମରନାଥ, ଗର୍ବିତ ହାତରେ ଏକ ମାଟିର ଘଡ଼ା ଧରି, ଉଚ୍ଚ ମହଳରୁ ବହୁଥିବା ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା, ତାଜା କମଳ ନୟନ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବବତ୍ ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତି ଆଦିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା ପୂର୍ବକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆବାହନ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସୁରଭିକୁ ପଛରେ ରଖି, ତାଲୁ ତଳେ ଅଂଗପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୁନଃ ଆସନର କୋଣରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ବାନ୍ଧିବା ଦରକାର। ସାମ୍ନାରେ ବନମାଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅଷ୍ଟ ଦିଗରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, କୁମୁଦ, କୁମୁଦାକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ବାମନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କ ପୂଜା ପରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି କରିଥିଲେ, ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ଧନଧାନ୍ୟର ମାଲିକ ହୁଏ। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନର ଉପାସନା ପାଇଁ, ଯାହା ପ୍ରଭୁ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଗୋପାଳକୁ ଝଙ୍କାରି ଘଣ୍ଟି, ବାହୁଡି, ହାର ଓ ଗହଣା ଦେଇ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରି, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷର କାଠି କିମ୍ବା ଦୁଧ-ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ହବି ଅର୍ପଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।