ଏଉଁ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏହିପରି ଉପାୟ ଓ ବିଧିବିଧାନ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁମାନେ ନୟନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ନୀମ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଅଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିବା ହବି ରାତିରେ ଇଷ୍ଟ ପତ୍ର, ପିପ୍ପଳୀ, କପାସ ଓ ଅସ୍ଥି ଖଣ୍ଡ ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏକ ମହାତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ରହିଛି—ବଧ କେବେ ଧର୍ମ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅନିବାର୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ଦଶ ହଜାର ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କ୍ରମରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରି, ଯିଏ ପାରିଜାତ ହରଣକାରୀ, ସେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହି ଧ୍ୟାନରେ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ମୁଦ୍ରା କରି, ରଥରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭାବନା କରି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ପାଭାସ ଫୁଲ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ ହବି ଅର୍ପଣ କଲେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ। ସେ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ପାଦ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହେ କମଳଜ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଲକ୍ଷ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସର୍ବପ୍ରକାର ରକ୍ଷା ମିଳେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ନିୟମିତ ବିଧିରେ ୧୦୮ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯସ୍ମିନ୍ ସମୟରେ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଗୋପବେଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ। ନୀଳ କମଳ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ସ୍ମରଣ କଲେ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୁଅନ୍ତି। ସପ୍ତ ଦିନ ହବି ଅର୍ପଣ କରି, ତାହାର ଭସ୍ମ କ୍ରମେ ମାଥା ଓ କପାଳରେ ଲଗାଇବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ବିଧିରେ ପନ୍, ଫୁଲ, ବସ୍ତ୍ର, କାଜଳ ଓ ଚନ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।