ଏଠି ଏକ ପବିତ୍ର ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବିବେକୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷମାନେ କିପରି କରିବେ, ତାହା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମେ, ବାମ ହାତର ଛୋଟ ଆଂଠିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଛୋଟ ଆଂଠିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦୋଷମାନେ ଜମା ହୋଇଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ବିଲୟ ଶେଷରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଯେତେବେଳେ ରକ୍ଷା ଅବସ୍ଥାର ଶେଷରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଆଦି ଭାବରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ। ପୁନି, ରକ୍ଷାକ୍ରମରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଆଂଠିମାନେ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ମୂଳ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଓ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଆବୃତ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ ତାରା ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅକ୍ଷରକୁ ବ୍ୟାପ୍ତି ଭାବରେ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ମୂଳ ଅକ୍ଷର, ମନ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର ଓ “ମୁଁ ଯାଉଛି” ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ଆତ୍ମାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ—ଏହି ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ ଓ ଦୁଇ ନାକରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଓଁରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅକ୍ଷରମାନେ ହୃଦୟ, ନାଭି, ଧ୍ୱଜ, ଗୁଡ଼ା, ପାଦ ଓ ପୁନି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ପାଦ, ଗୁଡ଼ା, ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର, ନାଭି, ହୃଦୟ, ମୁଁହ, ଓ ନାକରେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। ସୃଷ୍ଟିରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ବର୍ଣ୍ଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ପାଳନରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରଖିବା ଉଚିତ। ବର୍ଣ୍ଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିପ୍ରକାର ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ଭାବରେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି। କିଛି ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି ଯେ, ବିବେକୀ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଏହା ବିଲୟରେ ଶେଷ ହୁଏ। ମନର ଦଶପ୍ରକାର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହୁଏ। ଉରୁ, କଣ୍ଠ, ନାଭି, ପେଟ, ହୃଦୟ ଉପରେ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ, ଦୁଇ ନାକ, ଦୁଇ ଗାଲ ଉପରେ, ପରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ପୂର୍ବପର ଅଂଶ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଉପବିଭାଗରେ ଏହି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ମୂଳ କେନ୍ଦ୍ର, ଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର, ଗୁଡ଼ା, ପାଦ, ଉରୁ, ଗୁଡ଼ା, ଶଙ୍ଖ ଓ ପାଦରେ ଏକ ପରିପାଟିରେ ଅକ୍ଷରଗୁଡିକୁ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାପନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନିଜ ରୂପ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଏପରେ ଦଶାଙ୍ଗ ଓ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାପନ କ୍ରମକ୍ରମେ କରିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ନିଜ ଶରୀରର କଟି, ପିଠ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଅଠାର ଅଙ୍ଗ ଅନୁସାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ନ୍ୟାସ ସମୂହ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକ ଓ ମୁଦ୍ରା ପ୍ରୟୋଗ କରିବେ—ବାଁଶୀ, ବିଲ୍ୱପତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବେ। ଅଙ୍ଗୁଳିମାନେ (ଅଙ୍ଗୁଠି ଛାଡ଼ି) ସିଧା ରହିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ହାତର ଶାଖା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଅଙ୍ଗୁଳିମାନେ ଖୋଲି ଦେଲେ, ଏହାକୁ ବର୍ମମୁଦ୍ରା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତାଳି, ମଧ୍ୟମା ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ଆଖିରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହାକୁ ଅସ୍ତ୍ରମୁଦ୍ରା କୁହାଯାଏ। ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠି ଛୋଟ ଆଂଠିକୁ ଛୁଁଇଲେ ଏବଂ ସେ ଛୋଟ ଆଂଠିକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏହି ମୁଦ୍ରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏଠି, ମାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭର ବିବର୍ଣ୍ଣନା ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ସେଗୁଡିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ। ମନର କମଳରେ, ଇଚ୍ଛାବୀଜକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ରଖି ଜପ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବିଲ୍ୱମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଉଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଏହା ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। କେବଳ ଏହି ମୁଦ୍ରାକୁ ଜାଣିଲେ ମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ବାଧା ନଶ୍ୱ ହୋଇଯିବ। ଦଶାଙ୍ଗ ଓ ଅଠାର ଅଙ୍ଗ ନ୍ୟାସ ପାଇଁ ଏକ ଅନୁସୂଚୀ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇ ରଖିଥିବା ଦୃଢ଼ ବାହୁ ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଛତା ବିନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିବେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏହି ଆକାଶନାଥଙ୍କୁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଅନେକ ବ୍ୟର୍ଥ ଯଜ୍ଞକୁ ନିବାରଣ କରେ। ଯମୁନା ତଟରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଖେଳରେ ଲିନ ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଦଶହଜାର ଦୁଧ ଅର୍ପଣ କିମ୍ବା ଜଳ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦିନରାତି ମୋହ, କ୍ଲେଶ, ଚର୍ମରୋଗ, ଜ୍ୱର ଓ ଏପରି ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପବିତ୍ର ବିଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଶିଖ୍ୟାଦାୟକ।