ଏହି ପବିତ୍ର ପୌରାଣିକ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ବିଶେଷ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ କିପରି ଭକ୍ତ ନିଜ ଧ୍ୟାନ ଓ ଉପାସନାରେ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥାନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ, ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି—ଏହି ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶୋଭା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ। ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଷଡ଼କୋଣରେ ଏବଂ ଦିଗମାଳିକାର ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଉଚିତ କ୍ରମରେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ପଦ୍ମର ପତ୍ରମୁଡ଼ାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟମହିଷୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହି ପୂଜା ବିଧିରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମୁକୁନ୍ଦ, କରାଳ, ଆନନ୍ଦ ଓ କଚ୍ଛପ ଓଡ଼ିଆ ନାମରେ ବିଶେଷ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହାର ବାହାରେ ଦିଗପାଳ ଓ ବଜ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଧ, ଦହି, ଚିନି ଓ ଘୀ ମିଶାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ଶେଷରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ ସହିତ ନିଜ ହୃଦୟରେ ବିଦାୟ ଦିଆଯିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜାବିଧି ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଉପାସନାରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ବିଶେଷ ବିଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ବିଧି ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରାୟ ଶୋଧ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ। ଯିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ନିୟମିତ ପାଠ, ହୋମ, ପୂଜା ଓ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ହସ୍ତମୁଳରେ ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟ ଓ ଫସଲ ରେ ଭରିଯିବ। ଯେଉଁଠି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଧୂପ, ଶ୍ୱେତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ସହିତ ଅଗ୍ନିରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଭୋଜ୍ୟ ଓ ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ିଯାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି। ଏହି ପୂଜାକାରୀଙ୍କ ଧନ-ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତାଙ୍କୁ ତୃଣ ସମାନ ଲାଗେ। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଏକ ମାସ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ହେବେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରଦାନକାରୀ ଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ବିଶେଷ ରହସ୍ୟ କହିବି। ଏହି ଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା 'ବାୟୁ' ଓ 'ଅଗ୍ନିପ୍ରିୟ' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଏହାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏଭଳି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି—ଇଚ୍ଛା ଏହାର ବୀଜ, ଅଗ୍ନିପତ୍ନୀ ଏହାର ଶକ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ଦାନବ ନାଶ କରେ, ତାହାକୁ ହସ୍ତରେ ତିନିଥର ଅକ୍ଷରମୟ ଆବରଣ ଦେଇ ବିସ୍ତାର କରିବା ଉଚିତ। ଡାହାଣା ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବାମ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏବଂ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଯୋଡ଼ାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ବାମ ହାତର କାନ୍ହି ଠାରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରି, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର କରାଯିବ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଅପସାରଣ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନମାନ୍ୟ ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ରକ୍ଷା ରୂପେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ବୀଜ ଅକ୍ଷର, ମାତୃକା ଅକ୍ଷର ଓ ଅନୁସ୍ୱାର ସହିତ ଆବରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ତାରା ମନ୍ତ୍ରର ବୀଜ ଅକ୍ଷରକୁ ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତି ଭାବେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବୀଜ, ମନ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର ଓ 'ମୁଁ ଯାଉଛି' ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ—ଏହି ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ ଓ ଦୁଇ ନାକରେ ସ୍ଥାପନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏଥିବା ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯିବ। ହୃଦୟ, ନାଭି, ଧ୍ୱଜ, ଘୁଢ଼ି, ପାଦ ଓ ପୁନର୍ବାର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯିବ। ପାଦ, ଘୁଢ଼ି, ଗୁହ୍ୟ, ନାଭି, ହୃଦୟ, ମୁଁହ, ନାସିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ବର୍ଣ୍ଣୀନ୍ମାନେ ସୃଷ୍ଟି ଅନୁସାରେ ଏହି ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଳନ ଅନୁସାରେ। ବର୍ଣ୍ଣୀନ୍ମାନେ ଚାରିପ୍ରକାର, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଞ୍ଚପ୍ରକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି। କିଛି ପଣ୍ଡିତ କହନ୍ତି, ବିରକ୍ତ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଏହାକୁ ଲୟରେ ଶେଷ କରନ୍ତି। ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱର ଦଶପ୍ରକାର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହୁଏ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଉରୁ, କଣ୍ଠ, ନାଭି, ଉଦର ଓ ହୃଦୟରେ; ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ, ଦୁଇ ନାକ ଓ ଦୁଇ ଗଣ୍ଡରେ; ପରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପର ଅଂଶରେ; ମୂଳାଧାର, ଗୁହ୍ୟ, ଘୁଢ଼ି ଓ ପାଦରେ ମନ୍ତ୍ରାଂଶ ସ୍ଥାପନ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିୟମିତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତ ନିଜ ଶରୀର, ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଦେବତାମୟ କରି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପା ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି।