ଏହି ପୂଜାବିଧିରେ, ପ୍ରଥମେ ଷଡଯୋଗରେ, ଷଡ୍ଦଳରେ ଓ ତାହାର ରେଶମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତିନି ତିନି କରି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏହା ପରେ, ଷଡ୍ଧାନ୍ୟ ଅଙ୍କନ କରି, ସେଥିରୁ ବାହାରେ ବର୍ଣ୍ଣମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ର ପରିବେଷ୍ଟିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପୃଥିବୀ ମଣ୍ଡଳ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକୃତିର ହେବା ଚାହିଁଏ, ଏବଂ ଏହା ଅଷ୍ଟବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେବ। ଏହି ପବିତ୍ର ଆକୃତିକୁ ଯିଏ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏବେ, ଆମେ ଜାଣିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଓ ତାହା ଅନୁସାରେ ଅନଙ୍ଗଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଉଚିତ। ହୃଦୟ କାମଦେବଙ୍କର, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ 'ଦହ, ଦହ, ଦହ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ମଦନ ମନ୍ତ୍ର ଅର୍ଚ୍ଚନା କରାଯାଏ, ଯାହା ଅଠଚାଳିଶ ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ। ପୂର୍ବବତ୍ ଆସନର ପୂଜା କରି, ମୂଳରେ ଆକୃତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ପରେ, ଆସନରୁ ଆଭରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥାପନା ଓ ପୂଜା କ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ। ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଷଡ୍କୋଣରେ, ଷଡଅଙ୍ଗରେ ଓ ଦିଗଦଳରେ କ୍ରମାନୁସାରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଦଳର ଶିଖରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକ ଅଷ୍ଟମହିଷୀଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମୁକୁନ୍ଦ, କରାଳ, ଆନନ୍ଦ ଓ କଚ୍ଛପଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ଏହାର ବାହାରେ, ଦିଗପାଳମାନେ ଓ ବଜ୍ର ଆଦିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଧ, ଦହି, ଚିନି ଓ ଘିଅ ମିଶାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ହେବ। ପୂଜା ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ସହଚର ସମୂହ ସହ କୁହାଯିବା ଉଚିତ ଯେ, ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ। ମଣିମାଳା, ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରିୟା ବିଂଶତି ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଜପ, ହୋମ, ପୂଜା ଓ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ପାଠ କରେ, ସେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ରହିଥିବା ପରି ଅନେକ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯଦି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଧଳା ଫୁଲ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ନ ଓ ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ରହନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଧନ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କିଛି ତୃଣସମ ଲାଗେ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ହୋମ କରେ, ଏକ ମାସ ପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୂଜାରୀ ହେବେ। ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରରାଜକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବି। ଏହି ଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର 'ବାୟୁ' ଓ 'ଅଗ୍ନିପ୍ରିୟ' ରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହାର ବୀଜ କାମ, ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିପତ୍ନୀ, ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତିନି ଥର ହାତରେ ବ୍ୟାପି ଅଙ୍ଗୁଳିର ସଂଧିରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବାମ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିବାକୁ ଚାହିଁଏ। ବାମ ହାତର କାନ୍ଚ ଅଙ୍ଗୁଳିରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଶେଷରେ, ଯାହା ଦୋଷର ସମୂହକୁ ଦୂର କରେ, ତାହାକୁ ବିସର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ରକ୍ଷାକାଳର ଶେଷରେ, ଏହା କାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ପୁନଃ, ରକ୍ଷାକ୍ରମରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ମୂଳ, ମାତୃକା ଅକ୍ଷର ଓ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଢାକିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏହା ପରେ, ତାରା ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳାକ୍ଷରକୁ ବ୍ୟାପକତାର ଅନୁଭୂତିରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ମୂଳାକ୍ଷର, ମନ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର ଓ 'ମୁଁ ଯାଉଛି' ବୋଲି ଶବ୍ଦକୁ ଆତ୍ମାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ—ଏହି ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ଆଖି, ଦୁଇ କାନ ଓ ନାକର ଛିଦ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଓଁ ଅକ୍ଷରରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦମାନେ ହୃଦୟର ଶେଷ ଏବଂ ମନରେ ରଖିବାକୁ ଉଚିତ।