ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିକୁ ଶରୀରର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଏ । ପ୍ରଥମେ, ମୁଁହ, ଠୋଠ, କଣ୍ଠ ଏବଂ ବାହୁର ମୂଳରେ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଶାସିତ କ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ । ଏହିପରି, ପାଦ, ଗୁଢ଼ି, ଗୋଡ଼ ଏବଂ ଘୁଁଡ଼ି ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ରଖିବା ଦରକାର । ପୁନଃ, ବାହୁର ମୂଳ, କଣ୍ଠାଞ୍ଚଳ, ଠୋଠ, ମୁଁହ ଏବଂ ନାକର ଛିଦ୍ର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିବା ନିୟମ ଅଛି । ମସ୍ତକ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ‘ସଂହାର’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହା ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏକ ‘ମୂର୍ତ୍ତି ପଞ୍ଜର’ ରଚନା କରାଯାଏ, ତେଣୁ ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ପାଳନ କରିବା ଦରକାର । ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱାରକା ନଗରୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହଳମାନେ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ମନେ ଆସେ । ସେଠାରେ ଜ୍ୱଳମାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଦଣ୍ଡ, ଦ୍ୱାର ଏବଂ ପ୍ରାଚୀର ରହିଛି । ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ରତ୍ନମୟ ପୀଠାପରେ ମାଣିକ୍ୟର ଗୁଚ୍ଛ ଶୋଭା ପାଉଛି । ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଦୀପମାଳି ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି । ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ, ଅକ୍ଷୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦେହ ପିଘଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଭଳି ଚମକୁଛି । ସେ ମଧୁର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ।