ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଯାହାର ମୂଳରେ ଅଛନ୍ତି ଗୋବିନ୍ଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଶ୍ରୀ ବୀଜ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା, ମଣି, ଯନ୍ତ୍ର, ଚକ୍ର କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତିରେ ବ୍ୟବହାର କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ବିଧିରେ ଉପାସନା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି କହାଯାଏ, କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତା, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏହି ଭାବରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝାନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୂଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି, ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ମୂଳକୁ ବ୍ୟାପକ ବାବେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଭୂରୁମଧ୍ୟ, ଆଖି, କାନ, ଗଭ, ନାଭି, ଗୁପ୍ତେନ୍ଦ୍ରିୟ, କମଳମୂଳ, ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ କହାଯାଏ—ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ‘ସୃଷ୍ଟି-ନ୍ୟାସ’ କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି, କଟି, ଗୁଡ଼ୁ, ଗୋଡ଼, ଗୁଡ଼ିକୁ, ପାଦ, ମୁଁହ, ଠୋଠ, ଗଳା, ବାହୁମୂଳ, ମୁଣ୍ଡ, ନାକ, ମୁଁହ ଓ ଚିନ୍ନ ଆଦି ଅଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳେ। ଏହା ପରେ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ କହାଯାଏ, ଏହାକୁ ‘ସଂହାର’ କୁହାଯାଏ। ପୁନଃ ପୂର୍ବବତ୍ ‘ମୂର୍ତ୍ତି-ପଞ୍ଜର’ ନାମକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ମନରେ ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଏ: ଦ୍ୱାରକାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଗରୀ ଅଛି, ଯାହାର ମହଲ ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାର, ଦ୍ୱାରପାଳ, ଓ ଦେବମଣିର ଦେଉଳ ରହିଛି। ମଧ୍ୟଭାଗରେ ରତ୍ନମଞ୍ଚ ଉପରେ ଅନେକ ମଣିମାଳା ଝଲମଲ କରୁଛି, ପ୍ରତିଦିଗରେ ରତ୍ନଦୀପ ଜ୍ଵାଲିଛି। ଏହି ରତ୍ନମଞ୍ଚ ଉପରେ ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଏ—ସେ ଅମର, ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ମୃଦୁ ଓ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ମଣିମାଳା ଝରଣା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି ଏବଂ ସେଉଁଠି ଏକ ପାତ୍ରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛନ୍ତି। ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମଣିମାଳା ଝରଣା ଢାଳିଛନ୍ତି। ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ସୁନନ୍ଦା ଦୁଇଟି ପାତ୍ର ନେଇ ତାହାକୁ ମଣିମାଳା ରେ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ମଣି ନଦୀରୁ ଏହି ଦୁଇ ପାତ୍ର ଭରାଯାଏ। ଏହି ମହାନ ଦୃଶ୍ୟର ବାହାରେ ଚାରିପାଖରେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ହଜାର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ମଣ୍ଡଳ ରହିଛି। ତାଙ୍କ ବାହାରେ ଅଟ୍ଠ ନିଧି ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂରଣ କରୁଛି। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ମନ୍ତ୍ରକୁ ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବା ତାହାର ଦଶମାଂଶ ପରିମାଣରେ ଜପ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ତା’ପରେ ଗନ୍ଧ ତିଳକ ଲଗାଇ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅକ୍ଷରକୁ ସତର ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଛଅ ସଂଧି, ଛଅ ପତ୍ର ଓ ପଙ୍କିଳାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକରେ ଏକ ଏକରେ ତିନି ଅକ୍ଷର ରଖିବା ଉଚିତ। ଛଅ ଧାନ୍ୟ ଲେଖି ତା’ପରେ ବାହାରେ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣମାଳା ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ କରିବାକୁ ହୁଏ। ପୃଥିବୀ ଯନ୍ତ୍ରଟି ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକୃତିର ହେବା ଉଚିତ, ଅଷ୍ଟବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ପବିତ୍ର ରୂପକୁ ଯିଏ ଧାରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏଠି ଅନଙ୍ଗଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ କରିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଓ ପ୍ରେରଣା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ। ହୃଦୟ ହେଉଛି କାମଦେବଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ‘ଜ୍ୱଳ, ଜ୍ୱଳ, ଜ୍ୱଳିତ ହେ’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପଠାଯାଏ। ଏହିଭଳି ଏଠି ମଦନ-ମନ୍ତ୍ର ଏକଚାଳିଶି ଅକ୍ଷରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହି ବିଧିରେ ଆସନ ପୂଜା କରି, ମୂଳରେ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଆସନରୁ ଆଭୂଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୂଜାର କ୍ରମ ପାଳନ କରିବାକୁ କହାଯାଏ।