ଗୋପାଳ, ଗୋଶାଳର ମହାପତି, ତୀବ୍ର ତତ୍ପରତାରେ ଗୋମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳକୁ ଦୁଧ ସମାନ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ବା, ସେ ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷର ପବିତ୍ର କାଠି, କୁଶା ଘାସ, ତିଲ ଓ ଚାଉଳ ଦାଣା ସହିତ ମଧୁର ନିବେଦନ କରିଥିଲେ। ରାଜବୃକ୍ଷର ଉତ୍ପାଦନ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଥିଲେ। ପାଟଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଜ୍ଞାନୀ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ମଧୁ, ଘୃତ ଓ ଚିନି ମିଶ୍ରିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ବାର ଅର୍ପଣ କଲେ, ସେ ଉତ୍ତମାଙ୍ଗନାମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଥିଲେ। ଆଠ ଦିନ ଯଥାବିଧି ଏହି କ୍ରିୟା କଲେ, ଉତ୍ତମାଙ୍ଗନାମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଅର୍ପଣ କ୍ରିୟା ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିନେ ଦିନେ କଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିପାରନ୍ତି। ସେ ରାତିରେ ଭକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ହଜାର ବାର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ସେ ହୃଦୟର କମଳରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯିଏ ମହାର୍ଷିମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଭୟ ହରିଥିବା, ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କର ଶତ୍ରୁ। ମନ୍ତ୍ରୀ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଦୁଇ ତାରା ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ, ହଜାର ଅର୍କ କାଠି, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଘୃତ, ବା ଦୁଧ, ବା ମଧୁ-ଘୃତ-ଚିନି ମିଶ୍ରଣ, ବା ଖିର ଦ୍ୱାରା। ପ୍ରତିଦିନ ଧ୍ୟାନ କରି, ସାଧକ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତିନି ହଜାର ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ରୀତିରେ ମନକୁ ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଲିନ କରି, ସାଧକ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରମାନେ, ଶ୍ରୀ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଦୁଇ, ନଉ, ତିନି ଅକ୍ଷର ରୂପରେ, ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି କୁ ଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଲିପି ପାଇଁ କମଳରେ ବିସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ। ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଏହାକୁ ଛୋଟ ଗୋଲାକାରରେ ବନେଇଲେ, ଏହି ରକ୍ଷା କବଚ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ରକ୍ଷା, କୀର୍ତ୍ତି, ସନ୍ତାନ, ଭୂମି, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ଷଡଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଯୋଗରେ ମନ୍ତ୍ର ଶ୍ରୀବୀଜ ସହିତ ଉଚ୍ଚାରିତ। ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା, ମଣି, ଯନ୍ତ୍ର, ମଣ୍ଡଳ ବା ପ୍ରତିମାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ। ଏପରି ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ପୂଜା କରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତା, କାମ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱିତୀୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି। ମୂଳ ବିଜରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କରିବା ଉଚିତ। ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବସାଇ, ମୂଳ ବିଜକୁ ବ୍ୟାପ୍ତିକାରୀ ଭାବେ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର। ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟ, ଚକ୍ଷୁ, କାନ; ପେଟ, ନାଭି, ଗୁପ୍ତେନ୍ଦ୍ରିୟ, କମଳମୂଳରେ; ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ର ବସାଇବାକୁ କହାଯାଏ, ଏହାକୁ 'ସୃଷ୍ଟି-ନ୍ୟାସ' କୁହାଯାଏ। କଟି, ଘୁଁଡି, ପିଣ୍ଡି, ଗୁଡ଼ି, ପାଦରେ ମଧ୍ୟ ଏହିଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁହ, ଠୋଠ, କଣ୍ଠ, ବାହୁମୂଳରେ ପ୍ରତିକ୍ରମାରେ ମନ୍ତ୍ର ବସାଇବା ଦରକାର। ପାଦ, ଗୁଡ଼ି, ପିଣ୍ଡି, ଘୁଁଡିରେ ଏହିପରି; ବାହୁମୂଳ, କଣ୍ଠ, ଠୋଠ, ମୁଁହ, ନାସିକାରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି। ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷର ବସାଇଲେ, ଏହାକୁ 'ସଂହାର' କୁହାଯାଏ। ପୁନଃ ପୂର୍ବବତ୍ 'ମୂର୍ତ୍ତି ପଞ୍ଜର' ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଠି, ଦ୍ୱାରକାରେ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ ରହିଛି। ଅଗ୍ନିମୟ ମଣିର ଖମ୍ଭ, ଦ୍ୱାର ଓ ପ୍ରାଚୀର ରହିଛି। ମଧ୍ୟଭାଗରେ ରତ୍ନମଞ୍ଚ ଉପରେ ରତ୍ନମାଳା ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରତ୍ନଦୀପ ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ। ସେଠି, ଅବିନାଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଗଳିତ ରୂପରେ ଆସୀନ ବସ୍ତୁରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।