ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ତପସ୍ୟା ଆଜି ସଫଳ ହୋଇଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ—"ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୋତେ କେବଳ ତିନିଟି ପଦ ଜମି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ।" ପ୍ରଭୁ ଏହା ସୁଣି କହିଲେ, "ଗ୍ରାମ, ନଗର, କିମ୍ବା ଧନ—ଏହା ସହିତ କି ଲାଭ? ଯାହାର ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଠାରେ ବିରକ୍ତି ଭୋକ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷର କଣ ଉପଯୋଗ? ଏହି ସମସ୍ତ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି, ହେ ଦୈତ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନେ କଣ ପାଇଲେ? ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱରୂପରେ ଆନନ୍ଦମୟ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଧନର କଣ ଉପଯୋଗ? ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ କିଏ ଦାତା, କିଏ ପ୍ରାପ୍ତା?" "ଏହି ଆଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଭୃତ୍ୟମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜମି ଦେବାକୁ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଜମି ଦେଇଥାଏ, ସେ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପାଏ, ଯାହାଠାରୁ ଫେରିବା ଅତି କଠିନ। ଏହି ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଦଶ ହାତ ମାପର ଜମି ଦେଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଜମି ଦାନ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ। ଏହାର ମହିମା ମୁଁ ଶତବର୍ଷ ଧରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଯିଏ ଅଳ୍ପ ଜମି ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ହୁଏ। ଅଳ୍ପ ଜମି ଦେଇଲେ ବିଷ୍ଣୁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହୁଏ। ଦାନ କରିଲେ ତିନି ରାତି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ। ଏବେ ମୁଁ କହିବି—ଏକ ଉଠା ମାପର ଜମି ଦାନର ଫଳ କ'ଣ? ଯେପରି ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରି ଫଳ ମିଳେ, ସେ ଫଳ ଏଠି ଦାନ କରିଲେ ଅଧିକ ମିଳେ। ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହାର ମହିମା କହିବି। ଯେଉଁଠି ଜହ୍ନବୀ ତୀରେ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଏହି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ। ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ମୋକ୍ଷ ଦିଏ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହା ଶୁଣେ, ସେ ଜମି ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।" "ଏବେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଶୁଣ। ଏକ ଗରିବ ମଣିଷ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଭଦ୍ରମତି। ସେ ଜୀବିକା ହରାଇଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ସେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ସନ୍ତାନ—କାମିନୀ, ମାଲିନୀ, ଓ ଶୋଭା—ଏହି ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁଅ ସଦା ଭୁକ୍ତିରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭଦ୍ରମତି ନିଜେ ଭୁକ୍ତିରେ ତରସି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ—'ଧର୍ମ ବିନା ଜୀବନ କି ଲାଭ? ଖ୍ୟାତି ବିନା ଜୀବନ କି ଲାଭ? ଗୁଣ, ମୃଦୁତା, ଶିକ୍ଷା, ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ—ଏସବୁ କି ଲାଭ? ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ନାତି, ଆତ୍ମୀୟ, ଭାଇ—ଏମାନେ କି ଲାଭ? ଚଣ୍ଡାଳ ହେଉ କି ଦ୍ୱିଜ, ଧନୀ ହେଲେ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ। ଧନ ସହିତ ଥିଲେ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ, ସେ କଠୋର କି ନରମ, ତାହା ମହତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ। ଯଦି ଧନ ଓ ଗୁଣ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମାନ୍ୟତା ପାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ କାମନା ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ତହୀନ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।