ଏହି ପବିତ୍ର ପାଠରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି—ଚାରିଟି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦେହର ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ। ତୃତୀୟ ପୂଜା ସମୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାନୀ ସହିତ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜାରେ ବିଷ୍ବକ୍ସେନ, ଶୈନେୟ ଓ ଦିଗ୍ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କୁ, ବିନତାପୁତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହିପରି ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ପ୍ରସାଦରେ ମଧୁର ଚାଉଳ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ପୂଜାର ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବାର ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା, ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଆସନ ଦେଉଥିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଉଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କ୍ରମ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କରି, ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶେଷରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କରି, ଭାବସମାଧିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଏହି ପରେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହିପରି ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଶେଷରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ରାସ ନୃତ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଗୋପୀମାନେ ଘେରିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସେଉଁଠି ସନ୍ତୁଳିତ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳିତ, ଧୂଳିର କଣା ଲଗିଥିବା, ଯମୁନାର ବାଲୁମୟ ମଣ୍ଡପରେ ଅତିବିଶାଳ ହରିତ ଅରଣ୍ୟ ପାଶରେ, ଅମୃତ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଆଲୋକରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ସେଉଁଠି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ବାରମ୍ବାର ବାଂଶୀ ବଜାଉଥିବା ରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ପେଖା ପଖାଳି ମୁକୁଟ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା, ଚମକୁଥିବା ମଣିର କୁଣ୍ଡଳ ରଶ୍ମିରେ ଗାଲ ଆଲୋକିତ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବତା, ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ବାହୁ ବାହୁ ଧରି ରାସ ଲୀଳାରେ ମଗ୍ନ, ଅନଙ୍ଗ ଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଭାବବିଭୋର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ମୁକୁନ୍ଦ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହର ମଣି ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦ ହେଉଛି। ତାଙ୍କ ଦେହ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ, ମଣିମୟ ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଓ କଳାର ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜିତ ହେବେ। ଏହି ଚକ୍ରାକାର ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି ରାସ ମଣ୍ଡଳ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଦ ଓ ହାତ ଧରି ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ପୂଜା ପରେ ଭୋଗ ଦିଆଯିବ, ରାଜାମାନେ ଯେତେ ଅଛନ୍ତି, ସେତେ ଚକ ନେଇ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶେଷ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ହଜାର ବାର ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଜଣେ ଏହିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ସେ ଶ୍ରୀମାୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଜନ୍ମରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ପୂଜା ଦିନେ ତିନିଥର କିମ୍ବା ସତାଇଶ ଥର କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତରେ ଦହି ଓ ଗୁଡ଼ ମିଶାଇ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଦୁଧ ସହିତ, ଏବଂ ଚିନି, ମିଶ୍ରୀ ଦୁଧ ସହିତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଭୋଗ ପରେ ପୂଜାର ଅବଶିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଭୋଗ ଉତ୍ତୋଳନ କରି, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୀନ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଗ୍ରହଣ କରି ପୂଜା କରିପାରିବେ। ଦହି, କଦଳୀ, କଦଳୀ ଫୁଲ, ଟେଂଟୁଳି, ଏବଂ ଋତୁମତୀ ମହିଳାମାନେ—ଏହି ସୋଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ପଦ୍ମାଦି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏହିପରି ପ୍ରଭାତରେ ଚଉହତିରି ଥର ତାଜା ଦୁଧ, ନବନୀତ ଓ ଦହି ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂଖ୍ୟାକ ନଅ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କରିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଫଳକୁ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଚିନି, ମିଶ୍ରୀ, ତାଜା ଗରମ ଦୁଧ ଓ ଜଳ ସହିତ, ଧନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୋଜନ ଓ ସେବକ ଦଳ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କେବଳ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସାଧିତ ହୁଏ। ନିର୍ମଳ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଲାଗି ମନ୍ତ୍ରୀ ଶୁଭ ଫୁଲରେ ଭୋଗ ଦେଇ ମାଗିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୁସୁମ ଓ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କୁ ଚମେଳି ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଲବଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଯୁବତୀମାନେ ପାଇଁ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି।