ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଦୁଧର ପାଖାଳ ଓ ସୁଧା ଘିର ପାତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଏହି ପାତ୍ର ବାମ ହାତରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଏହାପରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଯେମିତି ପୂତନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୂର କରିବାକୁ କୃଷ୍ଣ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହାପରେ, ଦହି ଓ ଗୁଡ଼ରେ ପକାଯାଇଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଅନ୍ନ ଆହୁତି ଦେଇ, ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଏକ ହଜାର ବାର ପଠିବା ଉଚିତ। ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ସଭାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେ ପିକଫୁଲର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଦ୍ମ ସମାନ ଚକ୍ଷୁ, ଚମକୁଥିବା ଗାଲ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ରଖିଛନ୍ତି। ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ମଧୁର ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ଝିଙ୍କା ଘଣ୍ଟିର ଜାଳ ଓ ମଦ ମସ୍ତ ଚନ୍ଦନରେ ଅନୁଳିପ୍ତ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶାପ୍ରଦାନରେ ପ୍ରବୀଣ ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ପାଇଁ, ଅନ୍ନ, ଦୁଧର ପାଖାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ଅନ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନ୍ନ ରଖି, ଆଚମନ କାହାକୁ କରାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଏହିପରି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ଆୟୁ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଅନେକ ବିଦ୍ୱାନ ଏହି ପୂଜା ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ରାତିରେ କରିବାକୁ କହନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇଟି ସମୟରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ କରିବାକୁ କହନ୍ତି। ଏକ ଶୋଭାମୟ ରାଜପ୍ରସାଦ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଆଠ ହଜାର ମହଲ ଅଛି, ନୀଳ ଜଳର ହ୍ରଦ ରେ ଘିରିଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଲରେ, ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ନିଜର ଅମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ଦେଇଥିବା। ସେ ମୃଦୁ, ମୁକୁଟ ଓ ଜଙ୍ଗଳ ଫୁଲର ମାଳାରେ ମିଶିଥିବା କେଶ ରଖିଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଚେଷ୍ଟରେ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ, ଅତି ସୁନ୍ଦର। ନେକଲେସ, ବାହୁବଳ, କଙ୍ଗନ, କମରବନ୍ଧ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଚାରି ଶୋଭାମୟ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧରିଛନ୍ତି। ତୃତୀୟ ପୂଜା ସମୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଶାଇନେୟ ଓ ଦିଗର ଆଗରେ ବିନତାପୁତ୍ର କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ମିଠା ଚିରା ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଜାରେ ପୁରୋହିତ ଏକ ଶତ ଆଠ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରି, ପରମପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଆସନ ଦେଇ, ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ବିଦ୍ୱାନ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତା ସ୍ଥାପନ କରି, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହାପରେ, ରାସ ନୃତ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସାନ୍ତ୍ର ସମୀରରେ ଶୀତଳ, ମୃଦୁ ଧୂଳିରେ ଝାଙ୍କିଥିବା, ଯମୁନା ତୀରରେ ବିସ୍ତୃତ ହରିତ ଜଙ୍ଗଳ ଧାରରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଅମୃତ ରଶି ମାନ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଉଦ୍ଭାସିତ, ମୁହଁର ହାସ ଓ ବାଁଶୀ ନାଦରେ ସ୍ମୃତି ରଖିଥିବା। ପିକଫୁଲର ମୁକୁଟ, ଜଙ୍ଗଳ ଫୁଲ ମାଳା, ରତ୍ନ ଆଲଂକାରର ଚମକୁଥିବା ଗାଲ ଓ କନ ଅଲଂକାରର ରଶିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଗୋପୀମାନେ ଆମ୍ବୁ ଆମ୍ବୁ ବାହୁ ଧରି, ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ, କାମଦେବରେ ବିମୋହିତ, ଏହିପରି ମୁକୁନ୍ଦ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳି, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଭୂଷଣର ଝଙ୍କାରରେ ଦ୍ୱନିତ। ମଣି ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଅନେକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶାରେ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ କଳାର ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଚକ୍ରାକାର ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି ରାସମଣ୍ଡଳ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ପାଦ ଓ ହାତରେ ଧରନ୍ତି। ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ ପରେ, ରାଜାମାନେ ଯେତେ ଅଛନ୍ତି, ତେତେ ପାତ୍ରରେ ଅନ୍ନ ଦେଇ, ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବବତ କରି, ଏକ ହଜାର ବାର ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।