ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ଅତି ମହାନ ଉପାସନା ପଦ୍ଧତି ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଛି। ପ୍ରଥମେ, ଏହି ବିଧିରେ, ମଣି, ପ୍ରବାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଦାର୍ଥରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷକୁ ବାହାରେ ଉପାସନା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ତା’ପରେ, ଏହି ବୃକ୍ଷ ରେ ହ୍ବରିଚନ୍ଦନ ନାମକ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ପଛରେ ବାସ କରେ। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ, ନାରାୟଣ, ଯଦୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୃଷ୍ଣି ବଂଶର ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ରୂପେ ପୂଜା ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଆବୃତି ମଧ୍ୟରେ, ନିଜ ଶୁଭ ଆଶା ରଖିଥିବା ଉପାସକଙ୍କୁ ଏହି ଉପାସନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରାଯାଏ। ଏଭଳି ଉପାସନା ଓ ଏହା ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ବୈଶ୍ରବଣ ଓ ଯମ ନିଜ ନିଜ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁନା ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଏକ ଶିଶୁ ଦେବତା ଦୀପ୍ତିମାନ ରତ୍ନମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୁନ୍ଦଳି ଓ ମୃଦୁ କେଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଶୁଧ୍ଧ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚରଣ ନୂପୁର ଓ ସୁନା ତାର ରହିଥିଲା, ତାଙ୍କର କମଳପରି ନଖ ମଧ୍ୟ ସୁନାରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ପତଳ କମର ଓ ମନୋହର ଶୋଭା ଦ୍ୱୟ ଗୋଡ଼ରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମଣିମାଳା ଗଲା ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ଦୁଧ ଚାଉଳ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଘିର ପାତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଉପରେ ହାତରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭୋଗ ରହିଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ଦେବତା, ପୂତନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିର ଭାର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଦହି ଓ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭୋଗ ଦେବା ପରେ, ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ହଜାର ଥର ପଠିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦେବତା, ନାରଦ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଉପାସିତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପାଖରେ ମୟୂରପିଛ ମୁକୁଟ, କମଳପରି ଚକ୍ଷୁ, ଚମକୁଥିବା ଗଣ୍ଡ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପରି ମୁଖ ରହିଥାଏ। ତାଙ୍କର ପାରିବା ରଙ୍ଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ତିନ୍କି ଘଣ୍ଟି ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଉଙ୍ଗୁଁତ ଲେପିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ, ଇଛାପୂରଣ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ପିଠା, ଦୁଧ ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ତିଆରି କରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭୋଗ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଖି, ପାନୀୟ ଜଳ ପିଇବା ନିୟମ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ରେ ଏହିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ର୍ଦ୍ଧି, ଆୟୁ, ଶୋଭା, ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ପୁତ୍ର, ପଉତ୍ର ଓ ସମ୍ପଦରେ ବୃଦ୍ଧି ପାନ୍ତି। କିଛି ବିଦ୍ୱାନ ଏହି ଉପାସନା ସନ୍ଧ୍ୟା ବା ରାତିରେ କରିବାକୁ କୁହନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୁଇ ପଦ୍ଧତିରେ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ଏକ ଦିବ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଅଷ୍ଟ ହଜାର ମହଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନୀଳ ଜଳର ସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଲରେ, ତ୍ରିଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ ସୁନା କମଳ ଆସନରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେ, ଋଷିମାନେ ଙ୍କୁ ନିଜ ଅଜର ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର କେଶ ମୁକୁଟ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ବିନ୍ୟାସିତ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଚେଷ୍ଟରେ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଦୀପ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଅପୂର୍ବ। ଗଳା, ବାହୁ, ହାତ, କମରରେ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି। ଚାରି ହାତରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, କମଳ ରହିଥାଏ। ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାନରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଣୀ ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏଠି, ବିଷ୍ବକ୍ସେନ, ଶୈନେୟ ଓ ଦିଗ୍ବାସୀ ଭାଗରେ ବିନତାପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉପାସନା କରି, ମଧୁ ଚାଉଳ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଜାରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଶତ ଏଠ ଥର ପଠି, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଆସନ ଦେବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଜଳ ଅର୍ପଣ ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତା ନିମ୍ନାସନ କରି, ନିଜକୁ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ, ରାସ ନୃତ୍ୟରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଗୋପୀମାନେ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଘିରିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଶୀତଳ ସମୀର, ମୃଦୁ ଧୂଳିରେ ଶିତଳିତ କରାଯାଏ। ଏଭଳି, ଏହି ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଉପାସନା ଓ ପୂଜା ବିଧିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ କରିଲେ, ଉପାସକ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି।