ଏଠି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏହିପରି— ଏକ ଭକ୍ତିମୟ ପୂଜାରେ, ପ୍ରଥମେ ଦାମ, ସୁଦାମ, ବସୁଦାମ ଓ କିଙ୍କିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ଅଗ୍ନି, ନୈୃତି, ବାୟୁ ଓ ଈଶ କୋଣରେ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗପ୍ରତଙ୍ଗର ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ନାଗ୍ନଜିତୀ ନାମକ ମହିଳାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ସେମାନେ ନୀତିମୟ ଚରିତ୍ର, ଚମତ୍କାର ଓ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ପୂଜାରେ ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରିକାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରାଯିବ। ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଭୟ ମୁଦ୍ରାରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଇଯଣେ ହାତରେ ଦୁଧ-ଖିରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶୋଭାମୟ ପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି। ବଳଭଦ୍ର, ଶଂଖ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଧଳା, ହାତରେ ମୁସଳ ଓ ହଳ ଧରିଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ଶୁଭ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ବାଂଶୀ, ବୀଣା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ, ଶଂଖ, ଭେରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଉପକରଣ ଅଛି। ଏହି ମଣ୍ଡପର ବାହାରେ କୋରାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦିବ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପଛରେ ଏକ ବିଶେଷ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ—ହ୍ୱରିଚନ୍ଦନ ନାମକ—ପୂଜିତ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କରି, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆରାଧନା କରିବା ନିୟମ। ଏହିପରି ନାରାୟଣ, ଯଦୁମାନ୍ୟ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀୟ ଧର୍ମରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପରିବେଷଣ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ବୈଶ୍ରବଣ ଓ ଯମ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏକ ଚମତ୍କାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡପରେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ବାଗିଚା ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଦେବଶିଶୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ରତ୍ନମାଳା ପରି ଚମକୁଛି, ମୃଦୁ ଓ ଘୁଞ୍ଚାଳ କେଶରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଶୁଭ୍ର ତାରା ଓ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ଅଳଙ୍କୃତ ପାଇଁ ପାଇଁ ଚମକୁଥିବା ନୂପୁର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, କମଳ ମତି ନଖ ଉପରେ ସୁନା ର ଅଳଙ୍କାର। ତାଙ୍କର ସ୍ଲିମ୍ କମର ଓ ଶୋଭାମୟ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିର ଜଙ୍କାର ମାଳା ଶୋଭା ପାଉଛି। ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ଦୁଧ-ଖିର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଘିଁର ପାତ୍ର ଅଛି, ବାମ ହାତରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ପୃଥିବୀର ଭାର ହୋଇଥିବା ଦେବଶତ୍ରୁ ପୂତନା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦଧି ଓ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ହଜାରଥର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ସେ ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନେ ମିଶି ଆରାଧନା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପଙ୍ଖ ମୁକୁଟ, ପଦ୍ମପରି ଆଖି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଗଣ୍ଡ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଅଛି। ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ମଧୁର ରଙ୍ଗର ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଝଙ୍କାର ଘଣ୍ଟି ଓ ମଦକର ଚନ୍ଦନ ଲେପନରେ ଶୋଭିତ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାପୂରକ ଦାନକୁ ସମର୍ଥ ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜାରେ ପିଠା, ଦୁଧ-ଖିର ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ନିବେଦନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନିବେଦନ ରଖି, ତାପରେ ଆଚମନ କରାଯିବ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧି, ଆୟୁ, ରୂପ, ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ର ସମେତ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। କିଛି ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହା ସଂଧ୍ୟା ବା ରାତିରେ କରିବାକୁ କହନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇବେଳେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ନିୟମରେ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନମୟ ଅଷ୍ଟସହସ୍ର ମହଳ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହଲରେ, ନୀଳ ଜଳର ହ୍ରଦରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ମଧ୍ୟରେ, ତିନି ଲୋକକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ମୃଦୁ, ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଶୋଭା, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣିର ଦୀପ୍ତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ। ଗଳା, ବାହୁ, କଂକଣ ଓ କଟିବନ୍ଧରେ ଅଳଙ୍କାର ଶୋଭା ପାଉଛି। ଏଭଳି ଭାବେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା, ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କୃପା ଲାଭ କରିବା ସମ୍ଭବ।