ଏକ ଭକ୍ତିଶିଳ୍ପୀ ମନ୍ତ୍ରସାଧକ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଇଷ୍ଟଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲା ଭରି ଫୁଲିଥିବା ଲତା-ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଶୀତଳ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ମନେ ରଖିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଛନ୍ତି, କ୍ରିୟାଶୀଳ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ; ନୃତ୍ୟରତ ମୟୂର ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ତାଳପତ୍ର ମାଳାର ଶୁଭ୍ର ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଏବଂ ଧୂସର ହୋଇଥିବା ସେଠା, ନିରନ୍ତର ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଉତ୍କଳିତ ମନ ଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ସେଠାକୁ ସେବନ କରନ୍ତି। ସେ ଶୁଭ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ତଳେ ସୁନାର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମଣିମଞ୍ଚ ରହିଛି। ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଉପରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଓ ପଦ୍ମ ନୟନ ଥିବା ମୁକୁନ୍ଦ, ଯିଏ ବ୍ରଜନାରୀମାନଙ୍କର ପଦ୍ମନୟନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏବଂ ଗୋଧୂଳି ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକେ ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ ହଜାର ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ଭୂମିରେ ବସି ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ବୈଷ୍ଣବ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ମୂଳରେ ମନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପରେ ମୂଖରେ ବାଂଶୀ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଏବଂ କଉସ୍ତୁଭ ମଣିଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏପରେ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଶୁଭ୍ର ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବା ଚାହିଁଁଦି। ଡାହାଣ ପଟେ ଦୁଇଯୋଡ଼ି ଘୋଡ଼ା ଆକୃତିର ଅଳଙ୍କାର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସମସ୍ତ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ବାମପଟେ ଯୁବତୀ, ଲାଲ ଓ ରଜୋଗୁଣ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବସାଇବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ଦାମ, ସୁଦାମ, ବସୁଦାମ ଓ କିଙ୍କିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନି, ନୈୃତ୍ୟ, ବାୟୁ ଓ ଈଶ କୋଣରେ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଏବଂ ନାଗ୍ନଜିତି ନାମକ ଜନନୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅଲଙ୍କୃତ ଓ ରଙ୍ଗୀନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା। ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରିକାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ତାଙ୍କର ଦୁହିଁଜଣ ପିତାମାତା, ଅଳ୍ପ ପୀତ ରଙ୍ଗର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଦୁହିଁଜଣ ହାତରେ ଦୁଧ ଖିରର ଭରିତ ପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି। ବଳଭଦ୍ର, ଶଂଖ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଧଳା, ମୁଷଳ ଓ ହଳଧରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ, କଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ହାତରେ ବାଂଶୀ, ବୀଣା, ସୁନାର ଦଣ୍ଡ, ଶଂଖ, ରଣ୍ଡା ଓ ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି। ଏହା ବାହାରେ କୋରାଲ ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଦାର୍ଥର ନିର୍ମିତ ଦିବ୍ୟ କାମନାତୃପ୍ତି ବୃକ୍ଷ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ପଛପଟେ ହ୍ଵରିଚନ୍ଦନ ନାମକ ଇଚ୍ଛାବୃକ୍ଷ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନାରାୟଣ, ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀୟ, ଧର୍ମରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଏହି ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକ ଘେରା ମଧ୍ୟରେ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଏପରି ଉପାସନା ଓ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବୈଶ୍ରବଣ ଓ ଯମ ମହାପୁରୁଷ ମହାସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ମଣିମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡପ ଅନ୍ତରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଖାଯାଏ, ଯିଏ ଅମୃତ ମଣିମାଳା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ମୃଦୁ ଓ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା କେଶ ରହିଛି। ତାଙ୍କ ପାଏଁ ଶୁଭ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ମଣିର ନୂପୁର ଏବଂ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ସୁନା ରେ ଅଲଙ୍କୃତ ପଦ୍ମପରି ନଖ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛି। ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କମର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଶଂଖ ଯୁଗଳ ଉପରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିର ହାର ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଯାହା ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଛି। ଏଭଳି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କଲେ, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।