ମନ୍ତ୍ରର ସିଲାବ୍ଧିକୁ ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଏହାକୁ ମସ୍ତକରେ ବି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ଏହି ହୃଦୟରେ ଶେଷ ହେବା ସିଲାବ୍ଧିକୁ ମନର ପାଞ୍ଚ ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବେ ମୁଁ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ସବୁ ବସ୍ତୁରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଅଣିମା ଦିଆଁ ଆଠ ଶକ୍ତିର ନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ତାର ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଘେରାଯିବା ଉଚିତ୍। ଗାୟତ୍ରୀରେ ଘେରାଯିଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ମାତୃ ସିଲାବ୍ଧିର ସିଂହାସନରେ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସକ ମାତୃ ସିଲାବ୍ଧିରେ ଘେରାଯିଥିବା ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଆରମ୍ଭରେ ମାତୃ ସିଲାବ୍ଧିକୁ, ତିନି ଭାଗ ନୁହଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶରେ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସ୍ଥା କ୍ରମରେ, ଉପାସକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଦ୍ରଢ଼ ଅନୁଭୂତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ଏହି ଉପାସକଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ତେବେ ପୃଥିବୀର ମାନବମାନେ କଣ କରିବେ? ଉପାସକ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥାଏ, ଯେଉଁ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ କରନ୍ତି। ସେ ଶ୍ରୀବୃନ୍ଦାବନର ଶୀତଳତାକୁ ଚିତ୍ତରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଫୁଲିଥିବା ଲତାମାଳାର ସୁନ୍ଦର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥାଏ। ଏଠାରେ ମଧୁମକୁଳୀ ମଧୁ କାମରେ ଚୁମ୍ବିତ ହୋଇ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାରେ। ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମୟୂର ଦଳର ଶବ୍ଦରେ ଏଠା ହିମ୍ସା ହୋଇଥାଏ, ଆକର୍ଷଣୀୟ। ନିଦ୍ରାହୀନ ପଦ୍ମ ଗୁଛର ଶୁଦ୍ଧ ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଏବଂ ସାବଳ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟେ ଭକ୍ତମାନେ ନିରନ୍ତର ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍କଳିତ ଚିତ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥଳର ତଳେ, ସୁନା ମଞ୍ଚରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମଣିସିଂହାସନ ଅଛି। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରଭା ମୁଖ ଓ ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି। ବ୍ରଜ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଉପାସ୍ୟ, ଗୋମାନ୍ୟ ଦଳରେ ଘିରାଯିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଶ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରଥମେ ବିଶ ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ପରେ, ମନ୍ତ୍ର ସାଧନା ପାଇଁ, ଏହାକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଭୂମିରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ମଞ୍ଚରେ, ମୂଳରେ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ମନରେ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ମୁଖରେ ବାଂଶୀ, ବନମାଳା ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପରେ, ଧଳା ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁଇ ଜୋଡ଼ା ଘୋଡାର ଆକୃତି ଅଳଙ୍କାର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ମୁଖରେ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ପରେ, ସମସ୍ତ ଫୁଲ ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବସାଇବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁ ନିତ୍ୟ ଯୁବତୀ, ଲାଲ ଓ ରଜୋଗୁଣର ଅଛନ୍ତି। ଦାମ, ସୁଦାମା, ବସୁଦାମା ଏବଂ କିଙ୍କିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଅଗ୍ନି, ନୈୃତି, ବାୟୁ, ଈଶା କୋଣରେ ହୃଦୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଏବଂ ନାଗ୍ନଜିତୀ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ସେମାନେ ସଦାଚାରୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ନନ୍ଦ ଗୋପ, ଯଶୋଦା, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ସୁଭଦ୍ରିକାଙ୍କୁ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ପିତାମାତା ହଳଦୀ ରଙ୍ଗରେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ନିର୍ଭୟତା ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବାରେ। ସେମାନେ ଦୁଇ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିର ଭରା ପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି। ବଳରାମ ଶଙ୍ଖ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଧଳା, ମୁସଳ ଓ ହଳ ଧରିଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ କଳା, କଳାତ୍ମକ, ଶୁଭଦ୍ରା ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନେ ବାଂଶୀ, ବୀଣା, ସୁନା ଦଣ୍ଡ, ଶଙ୍ଖ, ନାଦ, ଦିଆଁ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମରେ ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଉପାସକର ଜୀବନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।