ଏହି ପବିତ୍ର ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ନିଜ ପାଦ ତଳେ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ପଛରୁ, ସେ ପଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ତାପରେ ତତ୍ତ୍ୱସମୂହର ସ୍ଥାପନ କରିବ। ଏହି ସ୍ଥାପନ କ୍ରମରେ, ଜୀବାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରି, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ; ଶ୍ରବଣ, ଚର୍ମ ଆଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଏକ କରି ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହାପରେ, ଗୁଦ, ଉପସ୍ଥ, ତାପରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀ—ଏହି ପଞ୍ଚ ମହାଭୂତକୁ ମୁଣ୍ଡ, ମୁଖ, ହୃଦୟ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ପାଦରେ ଶବ୍ଦ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ, ବାକ୍ ଆଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କରିବ। ହୃଦୟର କମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳକୁ ଅନୁସାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଅଠଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ହୃଦୟରେ ଚକ୍ଷୁ, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅକ୍ଷର ସହିତ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଏହି କ୍ରମରେ, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ; ପରମେଷ୍ଠି, ପୁମାନ୍, ଶୌଚ୍ୟ, ବିଶ୍ୱନିବୃତ୍ତି ଓ ସର୍ବକାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ରୋଷ ତତ୍ତ୍ୱ, ନିଜ ବୀଜରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ନୃସିଂହ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବା ନିୟମ। ମ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷରକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବେ—ପ୍ରଶ୍ୱାସ, କୁମ୍ଭକ ଓ ରେଚକ ଦ୍ୱାରା। କିଛି ଆଚାର୍ୟ ଏହି ପ୍ରାଣାୟାମକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବାକୁ କହନ୍ତି। ତଦନୁସାରେ, ଦଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ଥାପନ କରି, ସମଗ୍ର ଦେହରେ କିରୀଟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବେ। ହାତର ପଞ୍ଚ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପଞ୍ଚ ଅଂଶକୁ ବିନ୍ୟାସ କରି, ଏକଥର 'ତାର' ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି, ପରେ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ନାସା, ମୁଖ, କଣ୍ଠ, ହୃଦୟ ଓ ନାଭିରେ ଏବଂ ପୁନରାୟ, ହୃଦୟରେ ଶେଷ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଏହିପରି, ମନର ପଞ୍ଚ ଅଂଶ ଓ ହୃଦୟ ଶେଷ ଅକ୍ଷରକୁ ବିନ୍ୟାସ କରିବେ। ଏବେ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାପନ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାପନ ବିବେଚନା କରିବି। ଏହି କ୍ରମରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯେ ଅଣିମା ଆଦି ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। 'ତାର' ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରକୁ ବନ୍ଧି, ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରର ଆସନରେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରି ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଥମେ ମାତୃକା ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ, ତିନି ପ୍ରକାର ନୁହେଁ, ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାପନ ଦ୍ୱାରା, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ସମାନ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ତେବେ ମାନବମାନେ କଣ କରିବେ? ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନିଷ୍ଟ ଦାତା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଫୁଲିଥିବା ଲତାର ଶୋଭା ରାଶି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶୀତଳ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ, କମଳ ଗୁଛର ଧୂଳି ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର; ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍କଳିତ ଚିତ୍ତର ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ଥାନ ସେବିତ। ସେଠା ତଳେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ ଅଛି। ତାହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଅଷ୍ଟଦଳ କମଳ ଉପରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ—ଯେଉଁଥିରେ ସେ ପୀତବାସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ଓ କମଳନୟନ।