ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି—ଏହି ସଂସାର ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି। ତପସ୍ୟା ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବଳମ୍ବିତ ଅଛି; ସତ୍ୟ ଉପରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏହାଠାରୁ ତଳେ ଅଛି ମହାତଳ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧଃରେ ରସାତଳ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ଲୋକପତିମାନେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଜୀବନ ଏବଂ କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କଲେ। ପୃଥିବୀର ସେଷରେ ଅଛି ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି। ବାହ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନଦୀମାନେ ଏବଂ ଦେବତା ସଦୃଶ ଲୋକମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। କ୍ରଉଞ୍ଚ, ଶାକ ଏବଂ ପୁଷ୍କର—ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକ। ଏଠାରେ ଲବଣ, ଇଖୁରସ, ମଦ୍ୟ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଏବଂ ପାଣି ଓ ସହ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ଦୁଇଗୁଣା ପ୍ରସ୍ତାର ରୂପେ ଜଣାଯାଉଛି। ଏହି ଭୂମିକୁ 'ଭାରତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା କାର୍ମିକ ଫଳ ଦାତା ଭୂମି। ଏଠାରେ କାର୍ମିକ ଫଳ ଏହି ଭୂମି, ଭୂମିର ଉପଭୋଗ ଏବଂ ଧନାଦି ଅନୁସାରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ଏହି ଫଳ ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଉଛି ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନ୍ୟ ତାଳରେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ମହତ୍ ସୁକୃତି ସଞ୍ଚୟ ହୁଏ, ସେଠି ତାହା ଅବିନାଶୀ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ ଅଟୁଟ ରହେ। ଏହି ମହତ୍ ସୁକୃତି ଦ୍ୱାରା କେବେ ଆମେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରିପାରିବୁ? ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଦୁଃଖର ଅଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ନାରଦ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମ୍ବା ଅଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି। ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଅନ୍ନଶେଷ ଯେଉଁ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଅହିଂସା ଓ ଏହିପରି ଗୁଣରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣୀୟ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ କୁଶଳ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ସଦା ବେଦବାଣୀର ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେ ପତିତ ପାବନ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଯିଏ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଦେଖେ, ତାହାଠାରେ ଆମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କ'ଣ କହିବା? ଯିଏ ନିର୍ମମ, ନିର୍ଲୋଭ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ଯିଏ ପରହିତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ସଦା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଆମ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେ ମୂଢ଼ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ; ତାଙ୍କ ଭଳି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ସେ ଅମୃତର ଘଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ବିଷର ପାତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ନାଶ କରେ ଏବଂ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ବେଦବିଦ୍ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ସେ କାମଧେନୁକୁ ଛାଡ଼ି ଗଧାର ଦୁଧ ଚାହେ। ଏହି ଭୂଗୋଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଉପଭୋଗ ହାରାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଫଳ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ମିକ ଫଳ ମିଳେ, ତାହାର ଭଳି କେହି ନାହିଁ। ଏହି ହରି ମାନବ ରୂପରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ତାହାର ଫଳ ଅବିନାଶୀ ଥାଏ। ନିଜର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଏହିପରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ—"ହରି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ"। ଯିଏ କାର୍ମିକ ଫଳରେ ଲୋଭୀ ନୁହେଁ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।