ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ଏକ ସମୟରେ, ପିପାସିତ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ୍ ଏକ ଅଗ୍ନିର ମେଘ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ନେଇ ତିନି କହିଲେ, “ଏହା ମୁଁ କରିଛି କାରଣ ମାକଡ଼ାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନଥିଲା।” ପୁନି ସେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା କରିଛି ମାକଡ଼ାଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝିବା ପାଇଁ।” ଏପରି କହି, ସେ ଦୟାମୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ପୂର୍ବବତ୍ ଆଚରଣ କଲେ। ପରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ସଦା ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।” ଏହାକୁ ଶୁଣି, ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ତାମ୍ବୁଳ ଦାନ କଲେ। ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ମୋତେ ବୀଣା ଦିଅନ୍ତୁ।” ବାନରମୁଖ୍ୟ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବୀଣାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ହେ ଗନ୍ଧର୍ବ।” ଏହାପରେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ମୁଷ୍ଟିରେ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ବାନରମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ଗୀତ ଗାଇ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ଶୁଦ୍ଧ ବୃହତୀ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ। ଶଙ୍କର ଦାନବ, ଦେବତା ଓ ରାଜାମାନେ ଭିତରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ—ଲାଫ ଦେବାରେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ, ଶକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚତମ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଖରେ ହନୁମାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ଯୁବା ଏବଂ ଦୟାମୟ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରିଲି। ତାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞା, ନ୍ୟାୟ ଓ ସୌର୍ଯ୍ୟରେ ସତ୍ୟକୁହିଲେ, ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ପଢିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା, ଯେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଯିଅ। ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶିର ନମାଇ, ସେ ପୁନି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ଏକାଗ୍ର ଏବଂ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣିଲେ ପରେ, ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମେ ପୁନି ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେଥିରେ ମୁଁ ସବୁକିଛି କହିବି। ଏହି ମହାପବିତ୍ର ଗଳ୍ପ ଶୁଣି, ସେ ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ ଶିବ ଓ ହନୁମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି। ତୁମେ ଏହି କଥା କହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଣ୍ଡିତ—ଆଉ କଣ ପଚାରିବା ଉଚିତ? ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ, ଯାହାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିରେ ସମର୍ଥ। ପରେ ଗୋପାଳିନୀମାନେ ରହୁଥିବା ଭୂମି, ବଲ୍ଲଭ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଋଷି ହେଉଛନ୍ତି ନାରଦ, ଛନ୍ଦ ହେଉଛି ଛନ୍ଦସ୍, ଦେବତା ପୁନି ଗାୟତ୍ରୀ। ସ୍ୱାହା ଏଠାରେ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି। ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକମାନେ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ପାଦପଦ୍ମରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ରଖିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚାଙ୍ଗକୁ ରଖି ତତ୍ତ୍ୱସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଜୀବାତ୍ମା ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବିଧିବଦ୍ଧ ରଖିବା ଉଚିତ। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ, ଗନ୍ଧ; ଶ୍ରବଣ, ଚର୍ମ ଏହିପରି; ଗୁଦ, ଉପସ୍ଥ, ତାପରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ; ମୁଣ୍ଡ, ମୁଖ, ହୃଦୟ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ, ପାଦ ଉପରେ ଶବ୍ଦ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ, ବାକ୍ ଆଦି ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ଥାନରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ରଖିବା ଉଚିତ। ହୃଦୟର କମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଆଖି, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଖ୍ୟରରେ ଏଠି ଅଷ୍ଟତତ୍ତ୍ୱକୁ ହୃଦୟରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ରଖିବା ଉଚିତ। ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ—ଏହି ପରମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି।