ସେତେବେଳେ, ସାତଟି ପରତ ପୁରାଇ ଦହିଦେଇ, ସେ ପୁଣି ଉପରକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ତାଙ୍କର କପାଳ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ଧରିଲେ। ମୁନିମଣ୍ଡଳର ଏହି ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଦହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ବନ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଦହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୌତମ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବେଦ ଉପଜ୍ଜିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ନାଶକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଭକ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତା, ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ତ୍ରୟୀମୟ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ, ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ। ଅଶୁଭ ନାଶକ, ଶୂରବୀର, ସଂସାରନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରହିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସଂସାରର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ତାଙ୍କର ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତି ଚିରକାଳ ରହୁ, ଏହିପରି ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସବୁକିଛି ଲୟ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଷା ନିର୍ବାଣ ହୁଏ, ସେ ତିନି କାଳର ଆତ୍ମା ଆମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ରହୁ। ସମସ୍ତ ରୂପଧାରୀ, ସଦା ଆମ ପ୍ରସ୍ନ୍ନତା ପାଇଁ ଦୟା କରୁନ୍ତୁ; ଆମେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛୁ ବଲି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ହେ ମୁନି, ଏହି ତପସ୍ବୀମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।” ସେମାନେ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ତପସ୍ବୀମାନେ ତପୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଲୋକରେ ରାକ୍ତାଁଶ ତାଳି ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀପତି ଏହି ପବିତ୍ର ମନବଳି ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ରୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ଅଛି ସେଠି ମଧ୍ୟ।” “ଏହି ଅଗ୍ନିବର୍ଷା କିପରି ହେଲା? ଏହି ମହାଶବ୍ଦ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?” ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ, ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ। “ସେ ଏକମାତ୍ର, ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହି ଅଗ୍ନିବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।” ଏହି ଶୂରବୀର କହିଲେ, “ବନରାଜଙ୍କ ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନଥିବାକୁ ଦେଖି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।” “ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହା ମୁଁ ବନରାଜଙ୍କ ମନସ୍ତିତି ବୁଝିବାକୁ କରିଥିଲି।” ଏପରି କହି ଦୟାମୟ ଦେବତା ପୂର୍ବବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ପୁଣି ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୋର ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।” ଖୁସି ହୃଦୟରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ପାନ କମ୍ବଳ ଦେଲେ। ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ହନୁମାନ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, “ମୋତେ ବୀଣା ଦିଅ” ବୋଲି କହିଲେ। ବନରାଜଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବୀଣା ଚାହେଁ, ହେ ଗନ୍ଧର୍ବ।” ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ମୁଷ୍ଟି ଘାତ ଦେଇ ଭୂମିରେ ପତିତ କରାଗଲା। ବନରାଜମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ, ଗୀତଗାଇ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ବୃହତୀ ଫୁଲରେ ଦେବଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜିଲେ। ଏହି ଶଙ୍କର, ଦାନବ, ଦେବତା, ରାଜାମାନେ ଆଦିକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଙ୍ଘନ କରିଯିବେ— ଲାଘବ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହନୁମାନ ଆନନ୍ଦରେ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ, ଯୁବା ଓ ଦୟାମୟ ରୂପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲି। ବୁଦ୍ଧି, ନ୍ୟାୟ ଓ ଶୂରତାରେ, ସେଠିଏ ତାଙ୍କ ପରି କେହି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚାହୁଁଥିଲେ ପଢ଼, କିମ୍ବା ଶୁଣ, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ଯାଅ— ଏହିପରି ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ସ୍ନେହ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଦିଆଗଲା।