ଏହି ଦିନ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କର ହାତର ଖାଲି ଭାଗରେ ପାଣି ନେଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ କେବଳ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସେ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ, ଏକ ଅଧିଷ୍ଠାନ ବିନା, ସେ ଭକ୍ତଙ୍କର ହାତରେ ଥିଲା। ଏହି ଦେଖି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ରୁଦ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିବି," ଏବଂ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରକଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ବାନର ମହାପ୍ରଭୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?" କାନ୍ଦିବାର କାରଣ ଜଣାଇବାକୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଅଧିଷ୍ଠାନ ନାହିଁ; ମୋର ଅପରାଧ ତୁମେ ଦେଖ। ବାନର ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଅଧିଷ୍ଠାନ ତୁମ ଲିଙ୍ଗରେ ଆସିନଥିବା, ହଠାତ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେଖ, ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖାଅ, ଅଧିଷ୍ଠାନ ଆସିଛି କି ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ସାତ ତଳା ଜଳାଇ ଉପରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଲଳାଟର ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ନେଲେ। ଋଷିମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହ ବେଦମୂଳକ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁ ନାଶକ—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ବେଦର ଗୁପ୍ତତା ଜଣାଇଥିବା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନିୟୋଗ ଭକ୍ତିର ଭୋକ୍ତା, ଯଜ୍ଞର ନାୟକ—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ନାଶକ ଲୋକ—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଶୁଭ ନାଶକ, ଶୂରବୀର ଶିବ, ସେ ଆମେ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଲୋକପତି, ସେ ଆମେ ସଦା ଖୁସି ରହୁନ୍ତୁ। ଯିଏ ଜଗତର ଅଜ୍ଞାନ ନାଶ କରିଥାନ୍ତି, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସଦା ଖୁସି ରହୁନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତି ସଦା ରହୁ। ଯେଉଁଠାରେ ସବୁ ବିଳୟ ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଵାଣୀ ନିର୍ବିକାର ହୋଇଯାଏ—ତିନି କାଳର ଆତ୍ମା, ସେ ଆମେ ସଦା ଖୁସି ରହୁନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଅଛି, ସେ ଆମେ ସଦା ଦୟା କରୁନ୍ତୁ; ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: "ଋଷି, ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।" ସେ ଋଷିମାନେକୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଶଙ୍କର, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତପସ୍ୱୀ ଲୋକରୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲେ। "ଓ ଦେବ, ବାରୋଟି ଲୋକରେ ଅସେଖ୍ୟ ଭସ୍ମ ଦେଖାଯାଉଛି," କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ଓ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଥାନ ଗୁପ୍ତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଏହି ଅଙ୍ଗାର ବର୍ଷା କିପରି ହେଲା? ଏହି ମହାଶବ୍ଦ କିପରି ଆସିଲା?" ଋଷିମାନେ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଘିରିଥିବା ଦେବତାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ଏକା ନିଜେ, ପାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଅଙ୍ଗାର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଓ ପ୍ରଭୁ।" ଶୂରବୀର କହିଲେ: "ଏହା ବାନର ଲିଙ୍ଗରେ ଅଧିଷ୍ଠାନ ନଥିବା ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି।" "ଓ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ଏହା କରିଛି ବାନରର ମନ ଜାଣିବାକୁ।" ଏପରେ, ଦୟାଳୁ ଦେବତାର ନାଥ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେପରି କରିଲେ। ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ବୀରଭଦ୍ରକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମ ମହା କୀର୍ତି ସଦା ଜଗତରେ ରହିବ।" ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ସେ ବୀରଭଦ୍ରକୁ ପାନ ଦେଲେ। ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ, ହନୁମାନ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ମୋତେ ବୀଣା ଦିଅ।" ବାନର ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ମୁ ମଧ୍ୟ ବୀଣା ଚାହେଁ, ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ।