ତାପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ବସ୍ତ୍ର, ଜନ୍ୟୂ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ଏହାପରେ ନିରବତାରେ, କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ ସହିତ, କିମ୍ବା କଳିପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଗୁଗ୍ଗୁଳ ଦ୍ୱାରା ଧୂପ ଦିଆଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ଭବ, ଧୂପ ଓ ତବା ଗାଈର ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତର ଦୀପ ଅର୍ପିତ ହୁଏ। ଏହାପରେ ଉଚିତ ଭୋଗ ଓ ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ପରିକ୍ରମା ଓ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ପୂଜା ପରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ପୁରାଣ ପାଠ, ନୃତ୍ୟ ଓ ହର୍ଷ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ଛମା ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଭୋଗ ଦାନ—ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର କ୍ରିୟା ପୂଜାର ଅଂଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଜନ୍ୟୂ ଓ ସେବା ସହିତ ଷୋଡଶୋପଚାର ପୂଜା କରିଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଏକେ ଦିନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ହେ ବନରାଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି ଭାବେ ମୋ ପୂଜା ବିଧିକୁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଏହିପରି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ବିଧି ତୁମେ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଜଣାଇଛ। ତାପରେ ବନରାଜ ମୁଖ୍ୟ ଦେବଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ହେ ଭଗବାନ, ପ୍ରଥମେ ଏହି ପୂଜା କରିବି, ପରେ ତୁମ୍ଭ ପାଦାବନ୍ଦନ କରିବି।’ ଏହିପରି ଭାବେ ବନରାଜ ଝିଲିକା ପାରେ ଗିଆ ଏବଂ ଏକ ବାଳୁକା ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ। ସେ ନିଜ ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ପରେ ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏକ ପଦ୍ମ ତିଆରି କଲେ। ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ପାଦପଦ୍ମର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏହାପରେ ବନରାଜ ଦେବଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଅଗ୍ନିମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଜଳ ଘଡ଼ରୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ। ଏହାପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ହାତର ଗହ୍ୱରରେ ଜଳ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖି ସେ ଭୟାକୁଳ ହେଲେ। ଏହା ଏକ ପୀଠ ବିହୀନ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ହାତରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲା। ତାପରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—‘ମୁଁ ରୁଦ୍ରସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିବି’—ଏହିପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମହେଶ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ବନରାଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—‘ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ତୁମର ଅଶ୍ରୁର କାରଣ କହ।’ ସେ କହିଲେ—‘ଦେଖ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୌଣସି ପୀଠ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ସଞ୍ଚିତ ପାପ। ଯଦି ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ପୀଠ ନାଆସେ, ତେବେ ଅବିବେକ ପୂର୍ବକ କିଛି କରିନାହଁ। ଦେଖ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଏଠାରେ କି ତାର ପୀଠ ଆସିଛି କି ନାହିଁ, ଦେଖାଅ।’ ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ସାତ ତଳକୁ ଦହି ଉପରକୁ ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ନଖରେ ଧରିଲେ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଦହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେମାନେ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଭକ୍ତିଭାବରେ ବେଦମୟ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—‘ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁ ର ନାଶକ; ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହୋମ ଭୋଜନକାରୀ, ଯଜ୍ଞନାଥ; ଦେବତାମାନେ ନିମନ୍ତେ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ର ମୃତ୍ୟୁ; ଅଶୁଭ ନାଶକ, ବୀର ଶିବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ନିତ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ; ଜଗତର ମୂଢତା ନାଶକ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ଶୁଦ୍ଧ ଖ୍ୟାତି ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ହେଉ।’ ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ।