ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ କେବଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ସ୍ବଯଂ ଭଉଣୀ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଅବିବେକ ପୂର୍ବକ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବାମନ ରୂପେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମହାନ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—କୌଣସି ଦାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ବିନାଶକୁ ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ଜନାନୀଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ମଧ୍ୟ ଅନର୍ଥକୁ ଆଣେ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ନାଶ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତାଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଦାନ ନାହିଁ। ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ହବିର ଭୋଗତା ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଏ? ଏହିପରି ଦାନ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଓ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯେହେଁ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ଦିଅନ୍ତି। ଅଚାହିଁ ଛୁଆଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ସେପରି ବିଷ୍ଣୁର ଉପାସନା ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ। ଏଭଳି ଉପାସନା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ, ଯାହାରୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କହନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାଏ। ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଆସିଲେ, ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତା'ପରେ ବାମନ ତାହା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବାମନ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସେ କହିଲେ—"ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଫଳଦାୟକ, ମୁଁ ସାର୍ଥକ ହେଲି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମାନ୍ୟ ପ୍ରବେଶରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ମହାଉତ୍ସବ ହେଲା। ଆଗରୁ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଆଜି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ହେ ପ୍ରଭୁ।" "ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ସାହରେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।" ବାମନ ତା'ପରେ କହିଲେ—"ମୋତେ ତିନି ପଦ ଜମି ଦିଅ।" ଏଉଁଠି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—"ଗାଁ, ସହର, ବା ଧନ—ଏହା ସହିତ କ'ଣ ସାଧିଲୁ? ଯାହାର ରାଜ୍ୟ ବିନାଶ ପାଉଛି, ସେଠାରେ ବିରକ୍ତି ଭୋକ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହା ଦ୍ୱାରା କ'ଣ ପାଇବେ?" "ଏ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋ ଭିତରେ ଅଛି, ହେ ଦୈତ୍ୟ; ଅନ୍ୟମାନେ କ'ଣ ସାଧିପାରିବେ? ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଦ୍ୱାରା କ'ଣ ସାଧ୍ୟ? ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦାତା କିଏ ଓ ଦାନ କ'ଣ?" "ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଆଦେଶକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେଷ୍ଟାରେ ଜମି ଦିଅଯିବା ଉଚିତ୍। ଜମି ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚତମ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯାହାରୁ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ଦାନ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ। ଦଶ ହସ୍ତ ଜମି ଦାନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଜମି ଦାନ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ। ଏହାର ମହିମା ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି କିଏ ଅଳ୍ପ ଜମି ଦେଉଛି, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଦେଉଛି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।