ଶମ୍ଭୁ ହନୁମାନଙ୍କର ଗୀତର ଅମୃତ ଶୁଣି, ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦିବା ସମୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଲା। ହନୁମାନଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣି ସମସ୍ତ କିଛି ଉନ୍ନତି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ହନୁମାନ ଏକ ଦୟାଳୁ ଓ ଯୁବା ରୂପରେ, ମଧ୍ୟରେ ବସି, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଉଠାଇ ଭକ୍ତିରେ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ଲୋଟସ ଆସନରେ ବସି, ହନୁମାନ ଏକ ପାଦ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଧରି, ଅନ୍ୟ ପାଦ ମୁଁହରେ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋଉଲ୍ଡର, ମୁଁହ, ହାତର ତଳ, ଗଳା, ଛାତି, ଦୁଇ ଶ୍ରୀ, ହୃଦୟ—ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବ ଦେଖାଗଲା। ଶଂକର ହନୁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କର ପିଠରେ ନିଜ ଠୁଡ଼ି ଛୁଇଁଲେ। ଶିବ ଏକ ମୁକୁତାର ମାଳା ତିଆରି କରି, ହନୁମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ପରିଦେଲେ। ପ୍ରଥିବୀରେ କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଶିବ କହିଲେ, “ହେ ସମସ୍ତ ବାନରର ନାଥ, ତୁମର ପାଦ ଉପନିଷଦ୍ଗୁଡିକର ଅବ୍ୟକ୍ତ ସାର। ମହାଯୋଗୀଙ୍କ ହୃଦୟର ଲୋଟସରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତ ହନୁମାନ ବିରାଜିତ। ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଛି, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମର ପାଦ ଦେଖାଯାଇନି। ହରି ଓ ଶମ୍ଭୁ ଦୁଇଁ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ମିଳିନି। ମୋ ପାଇଁ ହେ ହରି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।” ଏପରି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଏହି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇଛି, ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜନ ସମୟ।” ଶିବ ଏବଂ ଅତିଥିମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅନେକ ମାଳା, ଗଳା ଭୂଷଣ, ଜନ୍ୟୁ, ଉପର ଚାଦର ପିନ୍ଧି, ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଖୁସି ଲଗାଇ, ବାହୁ ଭୂଷଣ, କଙ୍କଣ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଇ, ହରିଙ୍କୁ ଏକ ଚମତ୍କାର ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ଗୌତମ ଭକ୍ତି ସହିତ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଭଲ ଭାବରେ ପାକା ଏବଂ ଏଠି ତିଆରି ହେଉଥିବା ଭୋଜନ ଦେଲେ। ଶତ ଶତ ମିଠା କନ୍ଦ ଏବଂ ଶାକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ଚିନି, ଆମ୍ବ, ହରିତକୀ, ଖଜୁର, ଦାନା, ଦାଡିମ୍ବ, ପ୍ରିୟାଳ, କ୍ରଞ୍ଜ, ଜାମୁନ, ଭିକଙ୍କଟ ଫଳ ଦିଆଯାଇଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ପୋଷକ ଭୋଜନ ଦେଇ, ଗୌତମ ମୁନି କହିଲେ, “ଖାଉ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।” ଗୌତମ ନିଜେ ଏହି ଭୋଜନ ନେଇ, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଗୌତମ କହିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେଖ, ହନୁମାନ କିପରି ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି।” ଅତିଥିମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସାର କଲେ। “ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ମହାଦେବ, ତୁମେ ଯାହା ଛାଡିଦେଉଛ, ତାହା କେବଳ ତୁମେ ଖାଇପାରିବେ। ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇ, ଏହି ଭୋଜନ କୁଏରେ ରଖିବା ଉଚିତ।” ବାଣର ସ୍ଵୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗ ଚନ୍ଦ୍ରଶିଳା ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ। ଏବେ ଉପଭୋଗ ସମୟ; ବିରକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପରୁ ଆସିଛି। ଏପରି, ଗୌତମ ମୁନି ଜଳ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କଲେ। ପୋଖରୀର ଜଳ, ମାଣ୍ଡି ମିଶାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ପାତ୍ର ପୂରଣ କଲେ। ଏହି ଜଳକୁ ରାତି ଭରି ରଖି, ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରଶିଳାରେ ବକୁଳ ଓ ପାଟଳ ମିଶାଇଲେ। ଏହାକୁ ଅତି ମୃଦୁ କରି, ଛାଣିର ମୁଁହକୁ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ କପଡ଼ରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଯେଉଁଠି ହଳକା ପବନ ବହୁଥିଲା, ସେଠାରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଙ୍ଖାରେ ଫୁଙ୍ଗାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ପୁରୁଷ, ନାରୀ, କିମ୍ବା ରାଜାମାନେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।