ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏକ ସମୁଦ୍ରତୀରେ ଜଳକ୍ରୀଡା କରୁଥିଲେ । ଏହି କ୍ରୀଡାରେ ହରି ନିଜ କର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସାବୁଧାନରେ ଜଳତଳକୁ ଦବାଇଦେଲେ । ଏହାକୁ ଦେଖି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଦବାଇଦେଲେ । ପରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟି ମାଡ଼ିଦେଲେ, ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ଏହିପରି କଲେ । ଏହି ଉତ୍ସାହର ଜଳକ୍ରୀଡାରେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଜଟା ଖୁଲିଯାଇଥିଲା । ବାକୀ ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଏକାଠି ବାନ୍ଧିଦେଲେ । କେହି କେହି ଏକାଉଁକୁ ଧକ୍କା ଦେଉଥିଲେ, କେହି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କେହି ଆଉ କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ଆକାଶରେ ବାନରମହାରାଜ ନୃତ୍ୟ କରି ଗର୍ଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ମଧୁର ସୁରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଦଶ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସେଁଘି ନିଜେ ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଲଳିତ ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ ଗାଉଥିଲେ । ବାସୁଦେବ ନିଜ ହାତରେ ମୃଦଙ୍ଗ ରବ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାନକା, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଗାୟକ ଥିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଅଶକ୍ତ ଲୋକମାନେ ପୁନଃ ସ୍ୱସ୍ଥ ହେଇଗଲେ । ଦେବତା, ଋଷି, ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ବାହନରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଆଦେଶ ଦେଲି, "ହେ ବାନର, ଭୟ ନ କର, ଶିବଙ୍କ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାଅ ।" ତେଣୁ ବାନରମଧ୍ୟେ ସିଂହ ହନୁମାନ ଭଗ୍ୟବାନ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ବାହନରେ ଚଢ଼ିବି, ତେବେ ପାପୀ ହେବି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡିଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଗାଇବି—ଦେଖନ୍ତୁ ।" ଏହାପରେ ଶିବ ହନୁମାନଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ବସିଲେ । ଶିବ ଏହି ମଧୁର ଗୀତର ଅମୃତ ଶୁଣି, ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା । ହନୁମାନ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ସମୟରେ ସବୁଠି ମଙ୍ଗଳ ଘଟିଲା । ଏହି ଗୀତ ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା । ଯୁବକ ଶୋଭା, କୃପାମୟ ରୂପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଉଠାଇ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ । ହନୁମାନ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଗୋଟିଏ ପାଦ ହାତରେ ଧରି, ଅନ୍ୟ ପାଦ ମୁଁହେଁ ନିକଟେ ରଖିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ମୁଁହେଁ, ହାତ, କଣ୍ଠ, ଛାତି, ମଧ୍ୟ ଓ ହୃଦୟ ଉପରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍କର ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ତଳକୁ ନମାଇ, ନିଜ ଠୋଠ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପୠଷ୍ଠ ଛୁଇଁଲେ । ଶିବ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ ହନୁମାନଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ । ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି । "ହେ ସମସ୍ତ ବାନରଙ୍କ ନାଥ, ତୁମ ପାଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପନିଷଦର ସାର । ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳରେ ଶାନ୍ତ ହନୁମାନ ବିରାଜିତ ।" "ମୁଁ ଦେବଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ପୂଜିଛି, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ପାଦ ଦର୍ଶନ ମିଳିଲା ନାହିଁ । ହରି ଓ ଶମ୍ଭୁ ମୋର ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ନାହିଁ । ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତୁମେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ।" ଏହିପରେ ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଏହି ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ଅତିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୋଜନ ସମୟ ହେଇଛି ।" ତେଣୁ ସେ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବହୁ ମାଳା, ଗଳାଭୂଷଣ, ଜନ୍ୟୂ ଓ ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧାଯାଇଥିଲା । ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ, ବାହୁବଳୟ, କଙ୍କଣ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ।