ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି କେହି କହିଲେ, “ତୁମେ ତ ଦେଖିବାକୁ ଗୋଟେ ଶୁଖିଲା ଡେଉଳିଆ, ତୁମକୁ ଏଠାରେ କଣ ଖାଇବାକୁ ଦିଅଯିବ? ବେସ୍ତ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ, ସେ ତୁମର ପେଟ ଭରିଦେବେ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବତା ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ଯେପରି ଉପଦେଶ ମିଳିଥିଲା। ଏଠି ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା, “ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।" ଏହାପରେ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଗଭୀର ପୋଖରୀକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶଙ୍କର ଓ ହରିଙ୍କୁ କମଳ ରେଣୁ ଝରି ଝରି ଭିଜେଇଲେ। ଏହି ରେଣୁର ଧାରାରୁ କେଶବ ତାଙ୍କର ଆଖି ମୁହଁଦେଲେ। ତାଁପରେ, ଶଙ୍କର ଦୁଇହାତରେ ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଡୁବାଇଲେ। ଏହିପରି ଦବାଯିବାରେ, ହରି ମଧୁର ଭାବରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ। ପୁନି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ତଳେ ଦବାଇଲେ। ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରେଣୁ ଛିଟିଦେଲେ, ପରେ ଶମ୍ଭୁ ହରିଙ୍କୁ ଏହିପରି କଲେ। ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଉତ୍ସାହରେ ସେମାନଙ୍କ ଜଟା ଖୋଲିଯାଇଲା। ଅନ୍ୟ ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ଚୁଲିକୁ ଏକାଠି ବାନ୍ଧିଦେଲେ। କେହି କେହି ଏକାଉଁଠି ଠେଲିଲେ, କେହି ଚିତ୍କାର କଲେ, କେହି କାନ୍ଦିଲେ। ଆକାଶରେ ବାନରମୁଖ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ଯେମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଦଶ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେ ନିଜେ ଲଳିତ ଗୀତ ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଗାଇବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ହାତରେ ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇଲେ। ତାନକା, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଗାୟକ ଥିଲେ ବାୟୁପୁତ୍ର। ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଯେମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତି ପୁନର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି ଓ ଦାନବମାନେ ନିରବ ହେଇଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା କହିଲେ, “ହେ ବାନର, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼।" ତେବେ, ବାନରମୁଖ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିବି, ତେବେ ମୁଁ ପାପୀ ହେବି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଇବି—ଦେଖନ୍ତୁ।" ଶିବ, ଦେବ, ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବସିଲେ। ଶିବ ଏହି ଅମୃତ ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ସମୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା। ହନୁମାନଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି ସବୁଠି ମଙ୍ଗଳ ହେଲା। ଏହି ଗୀତ ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ହନୁମାନ ଦୟାମୟ, ଯୁବ ରୂପରେ, ମଝିରେ ବସି, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଉପରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଏକ ପାଦ ହାତ ମୁଠିରେ ଧରି, ଅନ୍ୟ ପାଦ ମୁଁହରେ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ମୁଁହ, ହାତ, କଣ୍ଠ, ଛାତି, ମଧ୍ୟ ଓ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଗଲା। ଶଙ୍କର ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ନମାଇଲେ, ତାଙ୍କ ପିଠିକୁ ନିଜ ଠୋଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଶିବ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ତିଆରି କରି ହନୁମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।