ଗୁରୁ ଛଦ୍ମରେ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଆସିଥିବାରୁ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ—ଏହି ଭାବନାରେ ମହାମୁନି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆସିଥାଏ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ punarjīvan ଦେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିବା ଗୌତମ ଏଭଳି କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଗୌତମଙ୍କ ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ନେତାମାନେ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ଘଟଣାରେ ବାଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ନାଶ ହେଲା। ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହେଶଙ୍କର ପୂଜା ପାଇଁ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିତ କରାଯିବା ଦେଖିଲେ। ହାୟ! କେତେ ଭୟଙ୍କର, କେତେ ଭୟାନକ! ମହେଶଙ୍କର ଅନେକ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅବିନାଶୀ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଶିବ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—"ମୁଁ ଯାଇ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ଯାହା କରିଛି ତାହା ସବୁ ଦେଖିବି।" ନନ୍ଦୀ ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷାରେ ସୁନ୍ଦର ଛତା ଧରି, ମହେଶଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ହରି ସର୍ପର ଶିରା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇଲେ। ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହଁସ ଉପରେ ଆସିନ୍ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଜ-ନିଜ ବାହନ ସହିତ ଯାଞ୍ଚ କଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ଭିଡ଼ ସହିତ ସେମାନେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାହାଁଠି, ଶିବ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତକୁ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି punarjīvan ଦେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୌତମ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସଦା ତୁମ୍ଭ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅ।" ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଏହି ଶିଷ୍ୟ ବହୁତ ଧନ୍ୟ, ସ୍ୱୀକାର-ପରିତ୍ୟାଗ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ।" ଏହି ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଘ୍ରାଣ କରିବା, ପିଇବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସେ 'ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ' ବୋଲି ଜଣାଶୁନି, ପାଗଳ ଓ ବିକୃତ ଆକୃତିର। ହେ ଦେବ, ଏହି ଦିଅ—ମୃତମାନେ ମଧ୍ୟ ଅମର ହେଉନ୍ତୁ। ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ନିଜ ଅଂଶରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କ୍ରମେ, ପରମେଶ୍ୱର ସକ୍ଷାତ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପରମ ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଏବଂ ମୂର୍ତ୍ତିର ପୂଜା କରେ। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ସୁସ୍ଥିର ନିବାସ ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ। ଆମେ ପୂଜିତ ହେବା ପରେ, ପୁନି ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯିବା। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ଅଞ୍ଜୁଳୀ ଅଯୋଗ୍ୟ ଚାହେ, ସେ ଦୋଷ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। "ତୁମେ କ୍ଷୁଦ୍ର ପେଟ ଥିବା ଗୋବିନ୍ଦ, କଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇପାରିବି?" ବୋଲି କହିଲେ। "ତୁମେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ, ସେ ତୁମର ପେଟ ପୂରଣ କରିଦେବେ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦ୍ୱାରପାଳ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। "ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ଆମେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ମୁନି।" ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଦୁଇ ପରମେଶ୍ୱର ଶୋଇଲେ। ତାପରେ ଗଭୀର ହ୍ରଦକୁ ଯାଇ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଋଷିମାନେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶଙ୍କର ଓ ହରିଙ୍କୁ କମଳର ରେଣୁରେ ହସ୍ତପୂର କରି ଛାଡ଼ିଲେ। କମଳ ରେଣୁର ଧାରାରେ, କେଶବ ତାଙ୍କର ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ। ଏବଂ ଶିବ ଦୁଇ ହାତରେ ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ତଳେ ଡୁବାଇଦେଲେ।