ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ, ଏକ ପୀଠ ଉପରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଫୁଲ, ପତ୍ର, ମଙ୍ଗଳମୟ ତିଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ପୂଜାର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଲୀନ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନ, ଗୌତମ ମୁନିଙ୍କ ଏକ ଶିଷ୍ୟ, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଶଙ୍କରାତ୍ମା, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ କେବେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କେବେ ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ କେବେ କେବେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, କେବେ ଉଛଳି ଉଠୁଥିଲେ, କେବେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଓ କେବେ ସଙ୍ଗୀତ କରୁଥିଲେ। ସେ ଶିବ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ଖାଇଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। କେବେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ସ୍ୱୟଂ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁ ନିତ୍ୟ ସେକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ମନ୍ଦିରକୁ ନେଉଥିଲେ। ଗୌତମ ଋଷି ସେଇ ପାତ୍ରରେ ସହ ଖାଇଥିଲେ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେଉଁଠି ସେ ଭେଦ ନ କରି ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। କେବେ କେବେ କଣ୍ଟକ ଭରା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅବିକଳିତ ରହୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସେ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ କେବଳ ଏକ ମାଟିର ଗୋଲା, ପାଣି ଓ ଗୋମୟ ମିଳୁଥିଲା। ସେ ମୁନି ଚଣ୍ଡାଳ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନୁଚିତ ବେଶ ପିନ୍ଧି ଭୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଭୃଷପର୍ବଣ ସେଉଁଠି ସେକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ଦୁଃଖର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସ୍୵ରୂପ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—କଣ ପାପ ହେଲା ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା? ଏହି ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ନିଶ୍ଚିତ ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ଭବ, କାରଣ ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟ ରୂପେ ଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହି ଭାବନାରେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଶିବ ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିବି।" ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୌତମ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଏହି ଭାବେ ତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମୁଖ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣାରେ ବାଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଲା। ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବଳବାନ ବାଣ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ବିଷାଦ କରି କହିଲେ, "ହାୟ! କେତେ ଭୟଙ୍କର, କେତେ ଭୟଙ୍କର! ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନେକ ଭକ୍ତ ହତ୍ୟା ହୋଇଗଲେ।" ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅବିନାଶୀ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ଯାଇ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ଯାହା କରିଛି ତାହା ସବୁ ଦେଖିବି।" ନନ୍ଦୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଛତା ଧାରଣ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ହରି ନାଗର ଶେଷ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହଁସ ଉପରେ ଆସିନ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଅନେକ ଜନସମୂହ ସହ ଗୌତମ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶିବ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବାମ ପାଖରୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ। ଏହି ଦେଖି ଗୌତମ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ପୂଜନ କରିବାର କ୍ଷମତା ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ମୋ ଶିଷ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେ ଗ୍ରହଣ ଓ ପରିତ୍ୟାଗର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ।