ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଶାସ୍ତ୍ର କହେ—ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ, ଆକାଶର ଦୀପରେ ପୋଡ଼ିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଆକାଶକୁ, ତାପରେ ବାୟୁକୁ, ଏବଂ ପରେ ଅଗ୍ନି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏଭଳି ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିରେ ଦହିବା ଉଚିତ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ଉପରେ ନିର୍ଭର କୁଣ୍ଡଳିତ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଦହି, ଶେଷରେ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଆନନ୍ଦର ସାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଶିରୋମଣିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିରାଜମାନ। ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ କିରଣ ସହ ଅମୃତ ରସ ମିଶିଥାଏ। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ଯେତେବେଳେ ପୂଜା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବାକୁ ଯିବେ, ସେତେବେଳେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଧ୍ୟାନରେ, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦୀପର ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରିବା ଏବଂ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ପୂଜା ପାଇଁ ଉଦୁମ୍ବର, ଚାଁଦି କିମ୍ବା ସୁନାର ଆସନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଆସନ ଯେକୌଣସି ହେଲେ ଚାଲିବ। ଏହି ଆସନ ଉପରେ ଓ ତାହାର ଉପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦାହିଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ଦୁଇଟି ସର୍ପ ରଖିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ଆକୃତିରେ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପୀ ମହେଶଙ୍କୁ ପୀଠାରେ ବସାଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ପୁଷ୍ପ, ପତ୍ର, ଶୁଭ ତିଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ତିଳ ଦ୍ୱାରା କରାଯିବା ଉଚିତ। ପୂଜାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଗୌତମଙ୍କ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶଙ୍କରାତ୍ମା। ସେ କେବେ ଦ୍ୱିଜ ବେଶରେ, କେବେ ଚଣ୍ଡାଳ ବେଶରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ସେ ଘୋର ଧ୍ୱନି କରି, ଉଛ୍ଁଳି, ନୃତ୍ୟ କରି, ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଗାଏ। ଶିବ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର, ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହ ଏକାଠି ଖାଏ, କେବେ କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ ଖାଏ। କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ନିଜେ ଖାଏ। ଗୁରୁ ସେଉଁଠି ଥିଲେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ମନ୍ଦିରକୁ ନେଇଯାଏ। ମହାର୍ଷି ଗୌତମ ନିଜେ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ପାତ୍ରରେ ଖାଏ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ସେ ଭେଦବୁଦ୍ଧି ବିନା ଖାଏ। କଣ୍ଟକ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପରିଷ୍କୃତ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଖାଇ, ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ରହିଥାଏ। ପ୍ରତିଦିନ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ କେବଳ ମାଟି, ପାଣି ଓ ଗୋବର ମାତ୍ର ପାଏ। ଏହି ଋଷି ଚଣ୍ଡାଳ ବେଶରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ଅବର୍ଣ୍ଣ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସେ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଏ। ବୃଷପର୍ବଣ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଋଷି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଲା, ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କଲା। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ମଣିଷ କେଉଁ ପାପ କଲେ ଯାହା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟାଗଲା? ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, କାରଣ ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟ ବେଶରେ ଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ। ମୁଁ ଏହି ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ, ପୁନଃଜୀବିତ କରିବି। ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବା ସମୟରେ, ମହାମୁନି ଗୌତମ ମଧ୍ୟ ତଳିଗଲେ। ତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ଶୁଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମୁଖ୍ୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହା ସହିତ, ବାଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ନାଶ ହେଲା। ମହେଶଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାପୁରୁଷ ପୂଜିତ ହେଲେ। "ହାୟ, କେତେ ଭୟଙ୍କର, କେତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର! ମହେଶଙ୍କ ଅନେକ ଭକ୍ତ ବଧ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି," ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅବିନାଶୀ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।