ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶିବଜୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଛଅଟି ପରିବାର ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଦ୍ରାବିଡ ଭୂମିକୁ ନେଇଯିଏ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କ ଦାସ୍ୟତ୍ୱରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦିଅ।" ସମ୍ମାନିତ ହେଇ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଗଲେ। ପୁନି, ଗୌତମ ଋଷି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞସଭାରେ ଡାକି ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏଠାରେ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ରାଜାମାନେ—ସମସ୍ତେ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା ପାଇ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଗୌତମ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ତିନିଟି ଧଳା ବିଭୂତି ଲଗାଇଲେ। ହୃଦୟ କମଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚ ମହାଭୂତ ଅବସ୍ଥିତ। ସେଠି ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଵଳମାନ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶରୀରକୁ ଜ୍ଞାନଅଗ୍ନିରେ ଆକାଶ ଦୀପରେ ପୁରିଦେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଆକାଶ, ପରେ ବାୟୁ, ତାପରେ ଅଗ୍ନି ଉପାଦାନକୁ ଏପରି ଭାବରେ ପୁରାଇବା ଦରକାର। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଡିତ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଏବଂ ଶରୀରକୁ ମଧ୍ୟ ପୁରିଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ, ଆନନ୍ଦର ତତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଶିରୋପଦର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗରୁ ନିସ୍ସରିତ କିରଣ ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ ମିଶିଯାଏ। ଏହି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଦେଖିବା ଦରକାର। ଏପରି ଧ୍ୟାନ ପୂର୍ବକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଅପରାଧର ପାପରୁ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ପୂଜା କିମ୍ବା ପାଠ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୀପର ମଧ୍ୟରେ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଓ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅବିନାଶୀଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ପାଇଁ ଉଦୁମ୍ବର କାଠ, ରୂପା କିମ୍ବା ସୁନାର ଆସନ ଉପରେ ବସିବା, ଏବଂ ଏହାକୁ ବସ୍ତ୍ର ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଢାକିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ଆସନ ଉପରେ ଓ ତାହାର ଉପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦାହିଣ ଓ ବାମପାଶ୍ୱରେ ଦୁଇଟି ସର୍ପ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ଆକୃତିରେ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଫୁଲ, ପତ୍ର, ଶୁଭ ତିଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ତିଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପୂଜା କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟ କରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଏକ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଶଙ୍କରାତ୍ମାନ ନାମକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ, କେବେ ଚଣ୍ଡାଳ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଥିଲେ। ସେ ଗର୍ଜନ, ଉଛ୍ଲନ୍, ନୃତ୍ୟ, ଷ୍ଟୁତି ଓ ଗୀତରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ଶିବ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ। ସେ ଗୁରୁ ସହ ଖାଉଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଖାଉଥିଲେ। କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ସ୍ୱୟଂ ଖାଉଥିଲେ। ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଉଁଠି ହାତ ଧରି ମନ୍ଦିରକୁ ନେଉଥିଲେ। ଗୌତମ ଋଷି ତାଙ୍କ ଭାଣ୍ଡରେ ଏକାଠି ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ତାଙ୍କୁ ଭେଦଭାବ ବିନା ଖାଇଥିଲେ। କଣ୍ଟକ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ମାଟି, ପାଣି ଓ ଗୋବର ମାତ୍ର ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହି ମୁନି ଚଣ୍ଡାଳ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନୁଚିତ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ସେ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ବୃଷପର୍ବଣ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେଠାରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଚି ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅଶ୍ରୁ ଆଖିରୁ ପଡ଼ିଲା। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହି ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯିବା ପାଇଁ କେଉଁ ପାପ କରାଯାଇଥିଲା?