ସେହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ମୋର ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଓ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲି। ଏଠାରେ, ମୁଁ ନିରନ୍ତର ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲି, ଜଙ୍ଗଲର କଦଳି ଫଳ ଓ ମାଂସ ଖାଇ ଜୀବନ ଜୀବିକା କରୁଥିଲି। କିଛି ସମୟ ପରେ, ମୋର ଦୁଇ ଭାଇ ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପଞ୍ଚବଟୀରେ ଥିବା ମୋର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ସ୍ୱୟଂ ଆପଣା ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ତେରୋ ଦିନରେ, ଏକ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଆସିଗଲା। ଏହା ପରେ, ଦୁଃଖିତ ମୁଁ ରୁଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲି। ସେଠାରେ, ମୁଁ ବାଳିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଲି। ମୋର ଭକ୍ତ ଵିଭୀଷଣ ରାବଣଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଠିଲେ। ଏହା ପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ରାବଣ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରିଲି। ଏହା ପରେ, ଯଥାୟଥ ସମୟରେ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବିଭୀଷଣ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଲି। ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲେ। ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଷଡ଼ ପରିବାର ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଦ୍ରାବିଡ ଭୂମିକୁ ନେଉ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କର।" ସମ୍ମାନ ପାଇବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଗୌତମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ଯଜ୍ଞ ଶଭାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏଠାରେ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଥିଲେ। ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ, ଗୌତମ ଶଂକରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଥାନରେ ତିନି ଧାଡ଼ି ଧଳା ଭସ୍ମ ଲଗାଇଲେ। ହୃଦୟ ମନର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଏଠି ଦିନି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି। ଏହା ମଧ୍ୟରେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଓ ଶୁଭ ଆକାରରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦେହକୁ ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିରେ ଆକାଶ ଦୀପରେ ଜଳାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଆକାଶ, ପରେ ବାୟୁ, ଏପରେ ଅଗ୍ନି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଳାଇବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କୁଣ୍ଡଳି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇ, ଶେଷରେ ଦେହକୁ ଜଳାଇବା ଉଚିତ। ଵିଷ୍ଣୁ ଆନନ୍ଦ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କେଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ରସରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କିରଣ ଅମୃତ ରସ ସହିତ ମିଶିଯାଏ। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଓ ଏପରି ଅପରାଧର ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ପୂଜା କିମ୍ବା ଜପ କ୍ରିୟା ପୂର୍ବରୁ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଦୀପ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଏବଂ ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରେ ଅକ୍ଷୟ ଦେବକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଉଦୁମ୍ବର କାଠ, ରୂପା କିମ୍ବା ସୁନାର ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଚାଦର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ଦିଏଯାଏ—ଏହିପରି ଆସନ ଏଠାରେ ଯଥେଷ୍ଟ। ଆସନ ଉପରେ ଓ ତାହାର ଉପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁଇ ନାଗ ରଖିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟରେ, ଅତି ଧଳା ଆକାରରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୀଠ ଉପରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଫୁଲ, ପତ୍ର, ଶୁଭ ତିଳ, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଶୁଦ୍ଧ ତିଳ ଦିଏଯାଏ। ପୂଜାର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଓ ଧର୍ମମୟ, ଗୌତମଙ୍କ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶଙ୍କରାତ୍ମା। ସେ କେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ରୂପେ, କେବେ ଚଣ୍ଡାଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଉଡ଼ିଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ କରୁଥିଲେ। ଶିବ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ଗୁରୁ ସହିତ ଖାଇଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ସେ ନିଜେ ଖାଇଥିଲେ। ଗୁରୁ ସେଠି ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଦେବଳୟକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ।