ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ମୁଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କର, ମୁଁ ନିଜେ ଅଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉଭୟ ହୋଇ ଅଛି। ତାଙ୍କୁ, ନିଜକୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଆତ୍ମାରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ପବନସ୍ୱରୂପ, ଆତ୍ମାସ୍ୱରୂପ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ମହାଭକ୍ତ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତିଙ୍କୁ ମୋର ଶତ୍ଶତ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ଦଗ୍ଧ କରନ୍ତି, ମହାସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ରାବଣର ନାଶର କାରଣ, ପରମାତ୍ମା ସେଇ ମାରୁତିଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଯିଏ ଅଶୋକବାଟିକାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ବିଜୟ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଲଙ୍କାର ରକ୍ଷକର ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଲଙ୍କାର ରାଜମହଳ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଯିଏ ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲେ, ରାମଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିବିଧ୍ୱଂସୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ହୋଇଥିବା ଗଭୀର ଆଘାତକୁ ସୁସ୍ଥ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଯିଏ ବନର ଭାଲୁ ଓ ବନରାଜଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୂର୍ଗ, ବିପକ୍ଷୀ ଓ ବିଷକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ଭୟ ହରଣ କରନ୍ତି, ବାହ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ରୋକିଦେଇଥିଲେ, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗିଲିଯାଇଥିଲେ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ଶବ ସଦୃଶ ଦେହ ଓ ବଜ୍ର ସଦୃଶ ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ମାରୁତିଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ପାହାଡ଼ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା; ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲେ, 'କିଲ୍କିଲା' ଧ୍ୱନି ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି, ବନଫଳ ଭୋଜନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ସେଇ ମାରୁତିଙ୍କୁ ଶତ୍ଶତ ନମସ୍କାର। ଏପରି ମାରୁତିଙ୍କ ପବିତ୍ର କବଚ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା। ଯିଏ ଏହି କବଚକୁ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲେଖି ଧାରଣ କରିଥାଏ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କବଚ ପଢ଼ିଲେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ କୃତ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ଅସାଧ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି କଥା ନିଜେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦମୟ ବନରେ କହାଯାଇଥିଲା। ମୋ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୋର ସଦା ଭକ୍ତି ରହୁ। ଏହି କଥା ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ମୋର ନିଜ ଆନନ୍ଦମୟ ବନରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଖୋଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ସେମାନେ ସଦା ଖେଳନ୍ତି। ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବି। ସେଠାରେ, ମହାର୍ଷି, ସେ ଚାରିପ୍ରକାର ମୂର୍ତ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ ଥିଲେ ଓ ତିନି ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୋ ପିତା ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ମୋତେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ। ସେଠାରେ ସୁବାହୁ ଓ ମାରୀଚକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲି, ଏହାରେ ଋଷି ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ, ଗାଧିପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆଗାମୀ ଘଟଣା ଜାଣି ସମ୍ମାନ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ, ପୁରସ୍କାର ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ଭୃଗୁଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସିଥିଲି। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତାରେ ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ କୈକେୟୀ, ମୁନି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—ମୋ ପୁଅ ଭରତଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉ।