ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଗଭୀର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଲା: "ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ, ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, କିପରି ମୁଁ ଧାରଣ କରିପାରିବି? ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେବେ? ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, କିଏ ଆପଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଆପଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ମାତା ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରି, ଏହି ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ହେ ଶୁଭେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ଶୁଣ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତତାରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋର କଥା, ମୋର ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବସିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବସିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।" "ମୁଁ ତୁମର ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି," ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦେବୀ ଗଳାର ମାଳା ଦେଇ ଏବଂ ଭୟ ଦୂର କରି, ଦୈବୀ ଆକାରରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁନଃ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ସମୟ ଆସିଲା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେ ନେକ୍ତାର ଓ ଚାଉଳର ଘଡ଼ା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ 'ବାମନ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ସ୍ୱୟଂ ହରି ଥିଲେ। ମାତା ଭକ୍ତିରେ ହାତ ଜୋଡି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ: "ଅମରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦୈତ୍ୟ ନାଶକ, ଦୁଷ୍ଟ ନାଶକ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଧନୁଷ୍, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ, ପବିତ୍ର କଥା ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ଯଜ୍ଞଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସଦ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଦାତା, ଭକ୍ତଙ୍କ ମନରେ ବସିଥିବା, ଯଜ୍ଞ ଓ ବରାହ ରୂପ ନାମରେ ପରିଚିତ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ଛିନ୍ଦ୍ର କରିଥିବା, ରାବଣ ନାଶକ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କ ଭାଇ, ଦୁଃଖରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିବାଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଯଜ୍ଞ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ରୂପ, ଯଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।" ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ବାମନ ମୁସ୍କୁରାଇ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି। ଏହି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଦେଇବି।" ଏହିପରି, ଗୁରୁ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କବିତା ଓ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଉପଦେଶ ପାଇ, ବାମନ ନିଜ ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ହରି ସ୍ୱୟଂ ବାଲିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହୋମ ଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ମନରେ ହରି ସଦା ବସିଥାନ୍ତି। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଚିହ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।