ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଅନେକ ଦେବୀ-ଦେବତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରାଯାଉଛି। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ। ତାଙ୍କର ସତ୍ତା ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣରେ ଉପରେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ସାକ୍ଷୀ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଉରୁ (ଥାଇ) ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଚରଣ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁଖ ଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଲେ, ଶ୍ୱାସ ଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ବନ୍ଦନା କରେ, ଯିଏ ଛଅ ଅଙ୍ଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆପଣ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ। ପାହାଡ଼, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ସାଗର– ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କର ଆକୃତି। ଏହିପରି, ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଆପଣଙ୍କର; ତେଣୁ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା ହେଉ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ମୋର ପୁଅମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ; ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କର।" ସେ ଜୋଡି ହାତରେ, ଅନନ୍ଦ ଅଶୁରେ ଭିଜିଥିବା ଉର୍ଦ୍ଧ ଉପରେ, ବିନୟରେ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିବାସ କରନ୍ତି। ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାୟକ, ଆପଣଙ୍କୁ କ'ଣ ଅଜଣା? ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ?" ସେ ପୁନି କହିଲେ, "ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ। ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ସେମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲାପରେ, ମୋ ପୁଅମାନେ ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉ।" ଏହିପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନରେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ପୁଅ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସେମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚତମ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସନ୍ତାନ କେବେ କମିନାହିଁ। ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନାହାନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଶାଶ୍ଵତ ନୀତି। ସେ ସମସ୍ତର କାରଣ, ସମସ୍ତର ନାୟକ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରା।" ଦେବୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିପାରିବି, ପ୍ରଭୁ?" "ଦେବତା, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ, ଉଚ୍ଚତମ ପୁରୁଷ, ପୋଷଣ କରିପାରିବି?" "ଏଇ ଦିବ୍ୟ ଅଟୁଟ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବେ?" "ଏହିପରି, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ?" "ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ପ୍ରଭୁ; ଆପଣ ଜେପରି ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେପରି କରନ୍ତୁ।" ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ କହିଲେ, "ତଥାପି, ଶୁଣ– ଏକ ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ କହିବି। ଯେମାନେ ସଦା ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରହିତ, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ମୋର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେମାନେ ଅଭିମାନ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ସଦା ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ନିବେଶ, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅନ୍ୟ ମହିଳା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରହିତ, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଗାଁ ରକ୍ଷାରେ ନିବେଶ, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।" "ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହେବାର ସ୍ଥିତି ପାଇଛି; ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।" ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଗଳାର ମାଳା ଦେଇ, ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ, ଦେବୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେ ନେକ୍ତର ଓ ଚାଉଳର ଘଡ଼ା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ 'ବାମନ' ଭାବରେ ଡାକାଯାଇଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ହଳଦୀୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଏବଂ ସେ ହରି ନିଜେ।