ଏହି ପବିତ୍ର ପାଠରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲ ଦେବା ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ପରିମାଣ ନାହିଁ, ଏହା ଉପାସକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ। ସୋମବାର ଦିନେ ଉପାସକ ଧାନ ନେଇ, ଏହାକୁ ପାଣିରେ ଭିଜାଇ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଧାନର ଚାଲି ଏକ ପବିତ୍ର ପାତ୍ରରେ ରଖି, ନଦୀର ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଗଢ଼ିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେତେବେଳେ ଏକ ପାତ୍ରରେ ଦୀପ ଜଳି ରହିଛି, ତେବେ ବାୟୁଦେବଙ୍କର କବଚ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ମାଳାମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡିକ ଉପାସ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ନାମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୁଏ। ଅଥବା, ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ତୃତୀୟ ଭାଗ ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଅ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଥାଏ। ରୁଦ୍ରମାନେ ସୂଚକ ଅକ୍ଷରମାଳାର ଗୋଷ୍ଠୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏଠାରେ ପାତ୍ର ନେଇ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ। ହନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରିବା ବେଳେ ଲାଲ ଧାଗା ବ୍ୟବହାର କରିବା ନିୟମିତ। ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୂଚକ ଅକ୍ଷରର ଓଜନ ସମାନ ତେଲ ଦେବାକୁ ଶିବମାନେ ପୁଣ୍ୟଜନକ ମନେ କରନ୍ତି। ଦୈନିକ ପୂଜା ପାଇଁ ପଞ୍ଚ ପଳା ତେଲ ନିୟମିତ, କିମ୍ବା ମନରେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା। ଏହି କ୍ରିୟା ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ କିମ୍ବା ନିତ୍ୟ ବା ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟସ୍ଥଳୀରେ କରିପାରିବେ। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶେଷ ଭିନ୍ନତା ଅଛି, ଯାହା ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ବିଶେଷ ରୂପେ ପ୍ରୀତି କରାଏ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚୌମୁଖୀ ରାସ୍ତାରେ ବି ନିୟମିତ, ଏବଂ ଛଅ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ। ଭୟଙ୍କର ବିଷ ବା ରୋଗର ଦୁଃଖରେ, ହନୁମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଦୀପ ଅର୍ପଣ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଚୌମୁଖୀ ରାସ୍ତାରେ, ରୋଗ, ହାନି ବା ଦୃଷ୍ଟିଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ବା ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଜୁଆ, ଦୃଷ୍ଟିବନ୍ଧନ, ଶତୃତା ବା ନାଶକାମନା ଅଛି, ସେଠି ଏହି ଦୀପ ଉପଯୋଗୀ। ବିଷ, ରୋଗ, ଜ୍ୱର, ଭୂତବାଧା, ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଉପାୟ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ କ୍ରୂର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିରନ୍ତର ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜଦ୍ବାର ପ୍ରବେଶ କିମ୍ବା ବାହାରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୀପ ନିୟମିତ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୀପ ଦେବାରେ କେବେ ଶଙ୍କା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଛୋଟ ପରିମାଣ ପାଞ୍ଚ, ସାତ୍ ବା ନଅ ହେବାକୁ ଥାଏ। ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ହୋଇ, ସିଂହଗତିରେ ତାଙ୍କର ବୀର ରୂପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଦେଓଳର ଦିଵାଳ, ବସ୍ତ୍ର ବା ଆସନରେ ହନୁମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପ ଅଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ନିରନ୍ତର ଦୀପ ସ୍ଥାପନ କରିବା ନିୟମିତ। ଷଷ୍ଠି ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଏହି ଦୀପ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ। ବେଦି ଆରମ୍ଭରେ ଓ ନିରନ୍ତର ଦୀପ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟାକ୍ଷର ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ଗୋମୟ ଲିପିଥିବା ଭୂମିରେ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କନ କରି, ତାହା ପରେ ଦୀପ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ଷଡ୍ଭୁଜ ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମୂଳ ଷଟ୍କୋଣ ଚିତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଅଙ୍କି, ଏଠାରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବସୁପତ୍ରରେ ଏହି ଆଠ ମାଙ୍କଡ଼ାଙ୍କୁ କ୍ରମେ ପୂଜା କରିବା ନିୟମିତ—ପ୍ରଥମେ ନୀଳ, ପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଏବଂ ପ୍ରହସ୍ତକୁ। ପ୍ରଥମେ ଅଞ୍ଜନାନନ୍ଦନ, ପରେ ରୁଦ୍ରର ରୂପକୁ। ପରେ ରାମଦୂତ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ନିବାରକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କୁଶଜଳ ନେଇ, ଦୀପମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ବେଦିରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ପରେ ଏହି ପାଣି ଭୂମିରେ ଢାଳିଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଦୀପ ସହିତ, ଉତ୍ତରାଭିମୁଖ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ନିୟମିତ।