ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଭକ୍ତିପର ଭାବରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଯିଏ ସ୍ନେହଶୀଳ, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର କାମନା ପୂରଣ ହେଉ। ସେଇ ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ଏକତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାର ଅଧିପତି। ସେ ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଏବଂ ଏହାର କାରଣ, ସେଠିକି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି; ମୁଁ ମଧ୍ୟ କମଳନାଭ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ସହ ବହୁତ ନିକଟ, ଭକ୍ତିଶୀଳଙ୍କ ସହ ସଂଗତି କରନ୍ତି, ଏହିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ନିଜ ପାଇଁ ସଂଗତି ଗଠନ କରନ୍ତି, ତଥାପି ସଂଗତିରୁ ମୁକ୍ତ; ଏହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯଜ୍ଞର ଫଳଦାତା, ଯଜ୍ଞକର୍ମକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସାକ୍ଷୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଏହିପରି, ସେ ଜଗତର ନେତା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଲୋକେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱରୂପ କୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଗବାନ, ସେଠିକି ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣରୁ ପାରେ; ଜ୍ଞାନର ସାକ୍ଷୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ତାଙ୍କର ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ଚରଣ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ; ମୁଖ ଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱାସଠାରୁ ବାୟୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଯୁକ୍ତ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ବରୁଣ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ୍। ପାହାଡ଼, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନଦୀ, ମାଟି, ସମୁଦ୍ର—ସମସ୍ତ ତୁମ ରୂପ। ଏହିପରି, ହେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଆକାର ତୁମ ଆକାର; ତେଣୁ ସଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ ହେଉ। ଏହିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଛି—ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ନମ୍ର ହସ୍ତେ, ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁରେ ଭିଜା ଛାତି ସହିତ ସେ କହିଲେ—ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ହେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ଭଗବାନ, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଅଜ୍ଞାତ ଅଛି କି? କାହିଁକି ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛ? ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ନାଶ ପାଇଲେ, ମୋ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଏହାପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭଗବାନ ସମ୍ମାନରେ ଦେବମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି କହିଲେ—ହେ ଦେବୀ, ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ସ୍ପର୍ଧାମୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ। ସେମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସନ୍ତାନ କେବେ କମିବ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ; ଏହା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ, ଅସଂଖ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କର ରୋମକୁପରେ ଅଛି। ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ହେ ଭଗବାନଙ୍କ ଭଗବାନ, ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି? ହେ ପରମପୁରୁଷ, ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି? ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଯୋଗ୍ୟ ଭଗବାନ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେବେ? ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ କ୍ରିୟା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେହିପରି କର। ଭୟ ନଷ୍ଟ କରି, ଦେବମାତା ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ତଥାପି, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଆଉ ଗୁପ୍ତ ଏକ ରହସ୍ୟ କହିବି—ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଚାଳାକିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆସକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପରହିତରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।