ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ; ସେଇଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସେଇଁ ତପସ୍ୟାର ଆଶ୍ରମ। ସ୍ତୋତ୍ର କିମ୍ବା ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେଠି ଧ୍ୟାନର କଥା କଣ ଅବଶ୍ୟକ? ଏଠି ଅଦିତି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳି ଯାନ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ ହୋଇନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସଙ୍ଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପବିତ୍ର ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରି, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଛ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବ। ଭୟ କରନାହାଁ, ଶୁଭ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ।” ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଅଦିତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦଦାତା ବୋଲି ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ: “ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ଗୁଣର ଭେଦ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ରିୟାର କାରଣ, ଏକ ଆକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣର ଅତିତ ଓ ଗୁଣର ମୂଳ ତିନି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ନିହିତ, ଶୁଭ ମୂର୍ତ୍ତି, ଆଦି ପୁରୁଷ, ମୋର କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ, ଏକତ୍ୱ ଓ ମାୟାବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଓ କାରଣ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଣାମ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ, ପଦ୍ମନାଭକୁ ପ୍ରଣାମ। ଭକ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ନିହିତ, ନିଜେ ଭକ୍ତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଗଠନ କରନ୍ତି, ଏମିତି ସଙ୍ଗ ରହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଯଜ୍ଞ ଫଳ ଦାତା, ଯଜ୍ଞକ୍ରିୟାକୁ ଉଦ୍ବୋଧିତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଣାମ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ, ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରକଟ, ପରମ ଧାମ କୁ ପ୍ରଣାମ। ସେ ଲୋକପାଳ, ବିଶ୍ୱ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ସେଉଁଠି ପ୍ରମାଣର ଅତୀତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନର ସାକ୍ଷୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ତାଙ୍କ ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର, ମୁଁହ ଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱାସ ଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଛଅ ଅଙ୍ଗର ଧାରୀ, ଆପଣେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ; ପାହାଡ଼, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ସାଗର—ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ଆକାର। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଆକାର ଥିଲେ ମୁଁ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରେ। “ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି, ଆନନ୍ଦବିଭୋର ଅଖିର ଜଳରେ ଭିଜା ଅଂଶିକା ସହ କହୁଛି—ମୋ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ପୁଅମାନେକୁ ନିର୍ମଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଓ ଶ୍ରୀନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ କ'ଣ ଅଜ୍ଞାତ? ମୋତେ କାହିଁକି ପରୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପୀଡ଼ିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ନାଶ ପାଇବା ପରେ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।” ଏହିପରି ଅଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଭଗବାନ କୃପାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମାତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ: “ଦେବୀ, ପୁଅପ୍ରତି ଏମିତି ନିର୍ମଳ ସ୍ନେହ ବିରଳ; ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ କେବେ କମି ନଥାଏ। ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏହି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ। ସେ ସମସ୍ତର କାରଣ, ସମସ୍ତର ପ୍ରଭୁ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ରୋମକୂପରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ। ଏମିତି ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପାଳନ କରିପାରିବି?” ଏପରି ଭାବେ ଅଦିତି ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ସଂବାଦ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଅଦିତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦୂଃଖ ଦେଖେଇ ଦୟା ଓ ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ଶକ୍ତି ଓ ଦୟାର କଥା ଉପଦେଶ କଲେ।