ଏହି ଦିନରେ, ଅଦିତି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ, ଯେଉଁ ସୁଦର୍ଶନ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ ଓ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଅଦିତିଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ମହାର୍ଷିମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏମିତି କିପରି ହେଲା? ଯେଉଁ ସଦାଚାରୀ ଋଷିମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ହରିର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ତାହା ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ କେଉଁଠି କେହି କ୍ଷତି କରିପାରିବେ କଣ? ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସଂଗରେ ରହନ୍ତି। ତେଣୁ ଯେଉଁମାନେ ହରିର ନାମସ୍ମରଣ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ତାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରିମିତ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବାସ କରନ୍ତି, ସେଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ସେଠି ରାଜା, ଚୋର, ରୋଗ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୌଣସି ଡାକିନୀ, ଦାନବ ବା ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଭୟଭୀତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବିରାଜିଥାନ୍ତି, ସେଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେଠି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଘଟେ, ସେଠି ହେଉଛି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ତପସ୍ୟାର ଆଶ୍ରମ। ଯେଉଁଠି ଷ୍ଟୁତି କିମ୍ବା ହବନ ହେଉଛି, ସେଠି ଧ୍ୟାନର ପ୍ରଭାବ ଅପାର। ଏପରି ଭାବରେ, ଅଦିତିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର କେବେ ଦଗ୍ଧ କଲାନି, ତାଙ୍କୁ କେବେ ନାଶ କଲାନି। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ନିପାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଭଗବାନ ନିଜ ପବିତ୍ର ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅଦିତିଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ବହୁଦିନ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଛ, ଶୁଭ ହେଉ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ପାଇବ। ଭୟ କରନି, ଭଲ ହେବ।" ଏ ଦେଖି, ଅଦିତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, "ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ଗୁଣରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଯିଏ, ସେଇ ଏହି ବିଶ୍ୱର କ୍ରିୟାର କାରଣ। ଯିଏ ଏକାକୀ ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁଣର ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛନ୍ତି। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ଏକତ୍ୱ ଓ ମାୟାର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସମସ୍ତ ଆକୃତି ରୂପୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେଇ ମୂଳକାରଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ କମଳନାଭଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଭକ୍ତଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ରଖୁଥିବା, ନିଜେ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିଥିବା, ମୁକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ବଳିଦାନର ଫଳଦାତା, ଯଜ୍ଞର ଉଦ୍ବୋଧକ, ସେଇ ପରମ ନିବାସ ଓ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଏହି ପ୍ରଭୁ ଜଗତର ନେତା, ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରମ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯିଏ ଯଥାର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରମାଣ ସୀମାରେ ନାହାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ସାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ତାଙ୍କ ଜଂଘାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ପାଦରୁ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱାସରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଛଅ ଅଙ୍ଗରେ ସମ୍ପନ୍ନ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ। ପାହାଡ଼, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନଦୀ, ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର—ଏସବୁ ତୁମ ଆକୃତି। ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ତୁମ ଆକୃତି, ତେଣୁ ସଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ମୋ ପୁଅମାନେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏପରି କହି, ଅଦିତି ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ଆନନ୍ଦ ଲୁହରେ ଭିଜା ଅଂକ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।