ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବୀ ଅଦିତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ମା, ଆପଣ ସୁଖରେ ବସନ୍ତୁ; ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ତେବେ, ଯେଉଁଠି ଗାଏ ଅଥବା ଅନ୍ୟ ପଶୁ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଗଛ ଅଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ତିଥିରେ ଏକ ଦୟାଳୁ ଜୀବନ ଅଛି। ଏକ ଲୋକ ଗରିବ ହେଉ, ଅଥବା ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଉ, କିମ୍ବା ବିଦେଶକୁ ଚାଲିଯିବ, ସେ ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି, ଧନ, ଅଥବା ପ୍ରିୟଜନମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଜୀବନ ଚାଲିଥାଏ। ସତୀ ନାରୀ, ଯାହାର ଜୀବନ ପତି ସହିତ ବନ୍ଧିତ, ସେ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଅଟଳ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଏ। ଏକ ଘର ଯଦି ସନ୍ତାନ ଶୂନ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଏକ ମାତା ହୀନ ମୃତ୍ୟୁଜନ୍ତୁ ପରି ଅଛି। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏପରି କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ ଅଦିତି ଅଟଳ ଥିଲେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଅଦିତିଙ୍କୁ ମାରିବା। ସେମାନେ ଦାନ୍ତରୁ ଅଗ୍ନି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଏକ ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା, ଅଦିତିଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ଆସିଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଜଳିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଅଦିତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ; ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନାଶ କରନ୍ତି, ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ। ଏହି ଅଗ୍ନି କିପରି ଅଦିତିଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିଲା ନାହିଁ, କିଏ ଏହି ବିଶ୍ୱାସ୍ୟ ଜନମାନେ ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିବା ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ପାଇପାରିବ? ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟମାନେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲିନ ରହନ୍ତି। ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ସେମାନେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁଠି ହରି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ। ଏଠି ରାଜା, ଚୋର, ରୋଗ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯୌଗିନୀ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ବି ତ୍ରାସ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ହରି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଦେବତା ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଛି; ସେଉଁଠି ତୀର୍ଥ, ସେଉଁଠି ତପୋବନ। ସ୍ତୁତି, ଅର୍ପଣ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ ଉପାୟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଧ୍ୟାନର ମହତ୍ୱ ବିଶେଷ। ଅଦିତି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳିଲେ ନାହିଁ, ନାଶ ହେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ପବିତ୍ର ହାତରେ ଅଦିତିଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଥରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଛ; ଶୁଭ ହେଉ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମେ ଉନ୍ନତି ପାଇବେ। ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଭ ଆସିବ।” ଅଦିତି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶୁଭ ଦାତାକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ଭେଦରେ ଆପଣ ଜଗତର କ୍ରିୟାର କାରଣ। ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିର୍ଗୁଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୁଣର ତତ୍ତ୍ୱ ଅଟୁଟ। ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଆପଣ ଦୟାଳୁ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଶୁଭ। ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ, ଆମି ଏହି ଆଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି। ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ଏକତ୍ୱ ଓ ମାୟାବୀ ଭାବରେ ଆପଣ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଓ କାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଲେ; ଆମି ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି। ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟ, ଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ସାଙ୍ଗତି କରନ୍ତି। ନିଜ ପାଇଁ ଏହି ସାଙ୍ଗତି ଗଠିତ କରନ୍ତି; ସେ ସାଙ୍ଗତି ଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦାତା, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏମିତି, ଆମି ଜଗତର ନେତା, ବିଶ୍ୱର ଶିକ୍ଷକ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି।