ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଗଭୀର କଥା ରହିଛି। ଏଠି, ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ବିଧି ବିଶେଷ କ୍ରମରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଆଦିରେ, କ୍ଷର ଅକ୍ଷରରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିବା ‘ତାର’ ଓ ‘କ୍ଷାଁ’କୁ ହଜାର ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ପରେ, ‘ମାର’ ଓ ‘କ୍ଷୀଁ’ ଏହି ମହାଦେହ ଓ ଆଲୋକର ଶେଷରେ ‘ବିକର’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏପରି, ‘ତାର’ ଓ ‘କ୍ଷୂଁ’କୁ ଦାହ ନିମିତ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ କେଶର ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ପରେ, ନଖ ସ୍ପର୍ଶରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହ, ହେ ଭଗବାନ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ଏପରି ଭାବେ ମୁକୁଟର ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବେ କବଚ ବିବରଣ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ନରସିଂହ ମନ୍ତ୍ରର କବଚ ‘ସ୍ୱାହା’ରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଏହା ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ନରସିଂହଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଚକ୍ଷୁର ମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ଯାହା ‘ପ୍ରିୟାନ୍ତ’ରେ ଶେଷ ହୁଏ। ହଜାର ଜପ ଶେଷରେ, ଯୁଦ୍ଧ ନିମିତ୍ତେ ନରସିଂହ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ସେମାନେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସାଧକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଜାରଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ଓ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବୈଷ୍ଣବାସନରେ, ଭାବନା ସହିତ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ତଳରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ବଜ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକମାନେ ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମକୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଗ୍ରହପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅନୁଲେପନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବଳ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମାୟା କ୍ରିୟା ନିର୍ବଳ ହୁଏ। ଶୁଭ ଦିନରେ, ସର୍ବତୋଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଘଟରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅନୁଲେପନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନୁଲିପ୍ତ ହେବେ, ସେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ବାଟିକରି ପାର ହେବେ। ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ତନ୍ନୋ ନୃସିଂହଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍’ କୁହିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। କେବଳ ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏପରେ, ଭୂମିଦେବୀ ବାସୁଧାରା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ‘ସ୍ୱାହା’ରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଯିଏ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଠି ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ‘ତାର’ ଓ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଷଡଅଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରି, ମୁଣ୍ଡ, ଲଳାଟ, ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ, ପିଠ, ହୃଦୟ, ଜଠର, ନାଭି, ଗୁପ୍ତସ୍ଥାନ ଓ ପୁନି ଛାତିରେ ମନ୍ତ୍ର ଲଗାଇବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରୁ ଅଠାରଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପରେ ଦେବତାର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଖୋଲା କେଶ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟ ଧରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନି ଲକ୍ଷଥର ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳ ଶେଷରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆସନରେ, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରକାରେ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଫୁଲର ତନୁରେ ଷଡଅଙ୍ଗ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ପତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଲଗାଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କୋଣର ପତ୍ରରେ ସନ୍ତି, ଶ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ମୋଦକୁ ପୂଜିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଅଷ୍ଟଦଳରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଧନୁଷକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜି, ଅଷ୍ଟଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ସାର୍ବଭୌମ, ସୁପ୍ରତୀକ ଏହି ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ଓ ତାମ୍ରକର୍ଣ୍ଣୀ, ଶୁଭ୍ରଦନ୍ତୀ, ଅଙ୍ଗନା, ଅଞ୍ଜନାବତୀ ଏହି ଦିଗ୍ଗଜନୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀଲାଭ ଚାହିଁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଧ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଶତ ଫୁଲର ମାଞ୍ଜି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ହଜାର ହୋମ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଶୁଦ୍ଧ ଦଧିଭାତ ଦାନ କଲେ ଅପଶକୁନ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସବୁବେଳେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ ମହାଶ୍ରୀ ଲାଭ ହୁଏ। ପ୍ରତିଦିନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଘିଅ ଅର୍ପଣ ବିଏଏଠି ଅଠାଇଶି ଥର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧିବିଧାନ ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କରି ସମସ୍ତ ପାପ ରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।