ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପଧାରୀ ଧାରକଙ୍କ ପାଇଁ "ହ୍ରଇଁ" ବୋଲି ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ପରେ "ଧ୍ରୁବ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ଷଟ୍ଅଙ୍ଗ ବିଧିରେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ନିୟୋଜିତ କରି, "ଫଟ୍" ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ତାପରେ, ତ୍ରିଗୁଣ ଅଭୟକବଚ ଭାବେ "ତାର", "ସଂକର", "ବଂ" ଓ ଚାମୁକା ମୁଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ। ଏହା ପରେ, ମହାନ ଆତ୍ମା, ଦୁଇ ଯୁଗଳ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ୍। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ପଞ୍ଚବାଣ ମୂଳ ଦୁଇ ସମୂହ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରାଯିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ନୃସିଂହ ଶେଷରେ, କାଳର ଆତ୍ମା ପାଇଁ "ସ୍ୱାହା" ଓ ପୁନି "ଧ୍ରୁବ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଛି। ମାୟା-ତାର ଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ହଜାର ଅକ୍ଷର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏଠି "ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ" ହେଉଛନ୍ତି ନୃହରିଙ୍କ ମୂଳ, "କ୍ଷଇଁ" ଅଗ୍ନିପ୍ରିୟା ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି। କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରୁ ନିୟୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ନୃସିଂହ ଶେଷରେ "ବହ୍ନିଜାୟାସ୍ତ୍ରାୟଫଟୁ" ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। "ତାର" ଓ "କ୍ଷାଁ" ହଜାର ଶେଷରେ, କ୍ଷର ଅକ୍ଷରରୁ ବିସ୍ତାର ହୁଏ। "ମାର" ଓ "କ୍ଷୀଁ" ମହାଦେହରେ, ଆଲୋକ ଶେଷରେ "ବିକର" ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। "ତାର" ଓ "କ୍ଷୂଁ" ଦ୍ୱାରା ଦାହ ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ କେଶ ଶେଷରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ନଖସ୍ପର୍ଶ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ସିଂହ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣେଇଯାଏ। ଏପରି ଭାବେ ମୁକୁଟ ବିବରଣ ହେବା ପରେ କବଚ ବିବରଣ ଆସେ। ଏହି କବଚ "ସ୍ୱାହା" ଶବ୍ଦରେ ନୃସିଂହଙ୍କ ଶାନ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଚକ୍ଷୁର୍ମନ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା "ପ୍ରିୟାନ୍ତ" ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ। ହଜାର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶେଷରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ନୃସିଂହ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ତେଁ, ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟାନକ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ଉପାସକ ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଜାର ଥର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ କଥିତ ଭୈଷ୍ଣବାସନା ଉପରେ ଭାବନା ସହିତ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଅଧିଷ୍ଠାପିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି। ଏହା ପରେ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମକୁ ସଂସ୍କାର କରି, ଗ୍ରହଦୋଷ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଅପରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମାୟାକ୍ରିୟା ନିର୍ବଳ ହୁଏ। ଶୁଭ ଦିନରେ, ସର୍ବତୋଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଘଟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଭିଷିକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଆପଦା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ। ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ "ତନ୍ନୋ ନୃସିଂହଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍" ବୋଲି କୁହିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ବି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହିପରେ, ବସୁଧାରା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର "ସ୍ୱାହା" ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଠି "ତାର" ମୂଳ ଓ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିପତ୍ନୀ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରି, ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ, ପୃଷ୍ଠ, ହୃଦୟ, ଉଦର, ନାଭି, ଗୁପ୍ତସ୍ଥାନ ଓ ପୁନି ଛାତିରେ ନିୟୋଜନ କରିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରୁ ଏଠି ଅଠର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହାପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବୀର ଖୁଲିଥିବା କେଶ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭରା ଘଟ ନେଇ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନି ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଶେଷରେ ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଆସନରେ ବସି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଷଟ୍ଅଙ୍ଗକୁ କେଶର ରେଶାରେ ଓ ଦିଗମୁଖୀ ତିପାରେ ପୂଜା କରିବା ପରେ, କୋଣର ପତ୍ରରେ ଶାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଆନନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଶ୍ରୀମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧି ଉପାସକଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ଦେଇଥାଏ।