ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ହଜାର ଶେଷରେ, କୋଟି କୋଟି ମାଳାର ଶବ୍ଦ ଉପରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି। ବରାହ ଅବତାରର ଶେଷରେ ‘ନରସିଂହ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ; ଭାବେ ଭାବେ, ବାମନ ଅବତାରର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ। ତିନି ରାମଙ୍କ ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପର ଶେଷରେ ‘ଧରା’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ନିଷ୍ଠିତ ଅଗ୍ନିର ପତ୍ନୀର ଶେଷରେ ‘ସ୍ୱଧା’ ଏବଂ ପରେ ‘ବଷଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ‘ଆଦିଦେବ’ ଶବ୍ଦରୁ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ପରେ, ଏହାକୁ ଶେଷରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ। ‘ମହାମାୟା’ ଓ ‘ଅଚ୍ୟୁତ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ଦାନବପତିଙ୍କ ଶବ୍ଦରୁ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ। ‘ତେଜସ୍ୱୀ’ ଓ ‘ପୁରୁଷ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ସତ୍ୟପୁରୁଷ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ‘ତାର’ ଅକ୍ଷର, ମାୟାର ରୂପ, ‘ଫଟ୍’, ‘ଵଃ’, ‘କାମ’ ଓ ସ୍ୱରାଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ମାୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା ପାଇଁ ‘ଷଟ୍’ ଓ ‘ତାର’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପାରମାର୍ଥିକ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ‘ସୌଚ’ ଓ ‘ତୁରାତ୍ମା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ‘ତାର’ର ପରମ ଶେଷରେ ‘ହ୍ରଂସ’, ‘ଫଟ୍’ ଓ ପରେ ‘ପ୍ରଣବ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ‘ହ୍ରଇଂ’ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପଧାରୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ତା’ପରେ ‘ଧ୍ରୁବ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବ। ‘ଷ୍ଟାଙ୍ଗ’ ଆବହାରେ ରୂପଧାରୀଙ୍କୁ ନିୟୋଜନ କରି, ପରେ ‘ଫଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ‘ତାର’ ତିନିପ୍ରକାର ରକ୍ଷାକବଚ, ‘ସଂକର’, ‘ଵଂ’ ଓ ‘ଚାମୁକ’ ମୁଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବ। ଏହା ପରେ, ହେ ମହାଆତ୍ମା, ଦୁଇ ଯୁଗଳକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ଦରକାର। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ପଞ୍ଚବାଣ ବୀଜର ଦୁଇ ଗୁଣା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ନରସିଂହ ଶେଷରେ, କାଳର ଆତ୍ମା ପାଇଁ ‘ସ୍ୱାହା’ ଓ ପରେ ‘ଧ୍ରୁବ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବ। ମାୟା-ତାରର ଶେଷ ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଜାର ଅକ୍ଷର ସମାନ କୁହାଯାଏ। ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ ହେଉଛନ୍ତି ନୃହରିଙ୍କ ବୀଜ, ‘କ୍ଷଇଂ’ ଶକ୍ତି, ଯିଏ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରିୟା। କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ନିୟୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ନୃସିଂହର ଶେଷରେ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ—‘ଵହ୍ନିଜାୟାସ୍ତ୍ରାୟଫଟୁ’। ‘ତାର’ ଓ ‘କ୍ଷାଂ’ ହଜାର ଶେଷରେ, ‘କ୍ଷର’ ଅକ୍ଷରରୁ ବିସ୍ତାର ହୁଏ। ‘ମାର’ ଓ ‘କ୍ଷୀଂ’, ମହାଦେହ, ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଶେଷରେ ‘ବିକର’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ‘ତାର’ ଓ ‘କ୍ଷୂଂ’, ଦାହ ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ କେଶ ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ନଖସ୍ପର୍ଶରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହ, ହେ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହା ସହିତ ମୁକୁଟ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା; ପରେ କବଚ ଆସିବ। କବଚ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉପରେ ନରସିଂହଙ୍କ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଶେଷରେ ଅବସାନ ପାଏ। ଏହି ଅଞ୍ଜନ ମନ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ‘ପ୍ରିୟାନ୍ତ’ ଉପରେ ଶେଷ ହୁଏ। ହଜାର ଶେଷରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ନରସିଂହ ଓ ଅଗ୍ନିସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ—ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିବା—ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ସାଧକ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧି କରି ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଜାର ଥର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ରେ କୁହିଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଆସନରେ, ମନରୁ ଇମାଜ୍ ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଵଜ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଓ ଅନ୍ୟ ଵଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମକୁ ସଂସ୍କାର କରି, ଗ୍ରହଦୋଷଗ୍ରସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଲେପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ—ସମସ୍ତ ମାୟା ଚେଷ୍ଟା ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଏ। ଶୁଭ ଦିନରେ, ଏହି ଭିତ୍ତିକୁ ଏକ ଘଡ଼ାରେ ସର୍ବତୋଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅନୁଲେପନ କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବେ। ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ‘ତନ୍ନୋ ନୃସିଂହଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍’ କୁହିବା ଉଚିତ। ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରିଦେଉଛି।