ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ନୃସିଂହ ଦେବ ତାଙ୍କ ଦଶ ଅବତାର ସହିତ ଦିନାପାଇଁ ଶୁଭ ଦାନ କରିବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅାସନ ଉପରେ ବସି, ଜନ ତାଙ୍କ ମୂଳ ରୂପକୁ ମନରେ ଅବସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜିତ ହେଲେ, ଏହାର ଫଳରେ ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ମିଳିଲା। ତାପରେ ତାର ଅକ୍ଷର, ମାୟା, ରମା, କାମ, ବୀଜ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ କ୍ରୋଧର ସ୍ଥାନ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିଲା। ପ୍ରଧାନ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଶେଷରେ "ନିଗଡେତି" ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ଏହା ସମୟର ଶେଷରେ ପାଣି ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ନିଜ ଶ୍ୱାମୀର ଶେଷରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଜଳ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ହୁଏ। ତେଜସ୍ବୀର ଶେଷ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯାହା ଗତ, ନିତ୍ୟ ଓ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେସବୁ ବିଷୟ ଚିନ୍ତନ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ଏହା ହୃଦୟ ର ପଦ୍ମର ଚାରି ପତ୍ରର ଶେଷରେ ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଚବିଶ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପଚିଶ ତତ୍ତ୍ୱର ଶେଷରେ ଏହା ଅଛି। ଏହି ପୂଜାରେ ନୃସିଂହ ଦେବ, କ୍ରୋଧର ନାୟକ, ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଦଶ ଧ୍ୱନି ଗୋଷ୍ଠୀରୁ ଏକ କୋଟି କିରଣ ଶେଷରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଗ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଝୁଟି, ଆଠଟି ଦାନ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ୍ତ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନଖ ଦେଖାଯିଲେ। ଶକ୍ତିର ଆକୃତି, ଭୂତ, ଅପସ୍ମାର ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ଶେଷରେ ଏହି ରୂପ ଦେଖାଯିଲା। ଦିବି ମଣ୍ଡଳ ଶ୍ୱାମୀର ଶେଷରେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଲୟ ହେଲା। ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୂନ୍ୟତା ଶେଷରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାଶ ଦେଖାଯିଲା। "ସତ୍ୟପୁରୁଷ" ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। "ବନ" ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ଭୟ ଦେଖାଯିଲା, "ବିଷ" ଶବ୍ଦରୁ ଭୟ ଆସିଲା। "ଅଶନି" ଶେଷରେ ଭୟ ଦେଖାଯିଲା, "ମାରୀ" ଶବ୍ଦରୁ ଦୁଃଖ ଭୟ ଆସିଲା। "ସ୍କନ୍ଦ" ଓ "ଅପସ୍ମାର" ଶେଷରେ ଭୟ ଦେଖାଯିଲା, "ଚୋର" ଶବ୍ଦରୁ ଭୟ ଆସିଲା। ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଶେଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଏହି ପରି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ଜ୍ଞାନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବା ଶେଷରେ ନୃସିଂହ ଦେବଙ୍କ ମହା ସାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ଆଠ ଅଷ୍ଟକ ଓ ଚଉଷଠି ସହାୟକ ଶେଷରେ ଭୟରହିତ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯିଲା। ନମସ୍କାର ଶେଷରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ସହିତ ପଦ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। "ସହସ୍ରାକ୍ଷ" ଶେଷରେ "ସହସ୍ରପଦ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ, "ସହସ୍ରହସ୍ତ" ଶେଷରେ "ଫୋରେହେଡ୍" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ, "ସହସ୍ରବାହୁ" ଶେଷରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ମନ୍ତ୍ର ରାଜା ଶବ୍ଦରୁ ଉଡ଼ିବା ପଥ ଦିଆଯିଲା। ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ଓ ହସିବା ଶବ୍ଦରୁ ବିଶ୍ୱର ନିବାସ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। "ପରମ ହଂସ", ବିଶ୍ୱ ନାୟକ, ବିଶ୍ୱ ଶେଷରେ ଉପହାସ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ହୃଷୀକେଶ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ନିୟନ୍ତା, ଏଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ ହେଲେ। "ଲୋଭୀ" ଶେଷରେ "ଆକାଶଗାମୀ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ, ସିଦ୍ଧି ଦାନ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ହଜାର ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷରେ କୋଟି ମାଳା ଧ୍ୱନିରୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। "ବରାହ" ଶେଷରେ "ନୃସିଂହ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ, "ବାମନ" ଶେଷରେ ଏହିପରି କହାଯିଲା। ତିନି ରାମ ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁ ଆକୃତି ଶେଷରେ "ଧରା" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ଅଗ୍ନିର ପତ୍ନୀ ଶେଷରେ "ସ୍ୱଧା" ଏବଂ "ଵଷଟ୍" ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। "ଆଦି ଦେବ" ଶବ୍ଦରୁ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ପରେ ଶେଷରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। "ମହା ମାୟା" ଓ "ଅଚ୍ୟୁତ" ଶେଷରେ ଦେମନ୍ ନାୟକ ଧ୍ୱନିରୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। "ତେଜସ୍ବୀ" ଓ "ପୁରୁଷ" ଶେଷରେ "ସତ୍ୟପୁରୁଷ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ତାର ଅକ୍ଷର, ମାୟା ଆକୃତି, ଫଟ୍, ବହ୍, କାମ ଓ ସ୍ୱରାଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ମାୟା ଓ ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମା ପାଇଁ "ଷଟ୍" ଓ "ତାର" ଉଚ୍ଚାରଣ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ "ସୌଚ" ଓ "ତୁରାତ୍ମା" ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିଲା। ତାରର ପରମ ଶେଷରେ "ହ୍ରଂସ", "ଫଟ୍" ଓ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯିଲା। ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ, ପୂଜା ଓ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ନୃସିଂହ ଦେବଙ୍କ ଦିନାପାଇଁ ନିଜେ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଶାନ୍ତି, ଭୟରହିତତା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।