ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୀପ୍ତିମାନ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଲା—“ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ! ତୁମେ ତୁମର ବଜ୍ର ନିଭା ନଖର ସହିତ ପ୍ରକଟ ହୁଅ, ପ୍ରକଟ ହୁଅ।” ତାଙ୍କର ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭକ୍ଷଣ କରି, ଶେଷରେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଭୟ ଦୂର କରାଯାଇଥାଏ। ଏହି ବିଧିରେ, ଷଟ୍ଷଠି (୬୨) ଅଙ୍ଗର ଉଲ୍ଲେଖ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି ଏଠାରେ ବି ହୋଇଛି। ନରସିଂହଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ‘ତାର’ ଏହି ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ବରାହ ରୂପ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ‘ତାର’ ବୀଜ ରହିଛି, ଏବଂ ନରସିଂହ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୀଜ ଉପଯୁକ୍ତ। ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର ‘ପାପ-ଧ୍ରୁବ’ ବୀଜ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଶାଳଗ୍ରାମ ଶେଷରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଥର ‘ଜୟ’ ବୀଜ ଦିଆଯାଇଛି। ଏଠି ମଧ୍ୟ ‘ତାର’ ନିଜ ବୀଜ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଉଥାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଛନ୍ଦ ‘ଅତିଜଗତି’ ବୋଲି କହାଯାଇଛି, ଏଠିର ଦେବତା ମନୁ। ଛଅ ଦୀର୍ଘାକ୍ଷର ଯୁକ୍ତ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ନରହରି ଓ ତାଙ୍କ ଦଶାବତାର ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ ହୁଏ। ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଆସନରେ ବସି, ମନରେ ମୂଳରେ ରୂପ ସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜିତ ହେଲେ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ମିଳେ। ତାପରେ ‘ତାର’ ଅକ୍ଷର, ମାୟା, ରମା, କାମ, ବୀଜ ଅକ୍ଷର, କ୍ରୋଧ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ମୂଳ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଶେଷରେ ‘ନିଗଡେତି’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଅନ୍ତିମ ସମୟର ପାଣି ପରି, ନିଜ ନାଥର ଶେଷରେ ସ୍୫ଚ୍ଛ ପାଣି ପରି ହୁଏ। ଦୀପ୍ତି, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ଶେଷରେ, ଯାହା ଅତୀତ, ନିତ୍ୟ, ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଗୁଡିକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବୀଜ ହୃଦୟର ଚତୁର୍ଦଳ କମଳର ଶେଷରେ ସ୍ଥିତ ମନାଯାଏ। ଚବିଶିତମ ତତ୍ତ୍ୱର ଶେଷରେ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଏହା ବିଦ୍ୟମାନ। ଓ ନୃସିଂହ, କ୍ରୋଧର ନାଥ, ସମସ୍ତ ସାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତି ସମେତ ପ୍ରକଟ ହୁଅ। ଦଶ ଧ୍ୱନି ଓ କୋଟି କିରଣର ଶେଷରେ, ତୁମେ ମହାଦେବ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଅ। ରଙ୍ଗିନ ଆଖି, ଦାଡ଼ି, ଆଠଟି ଦାଁତ, ଅସ୍ତ୍ର ଦାଁତ ଓ ନଖ ସହିତ ତୁମର ରୂପ ଭୟଙ୍କର। ଶକ୍ତିର ରୂପ, ଭୂତ, ଅପସମ୍ପାତ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଶେଷରେ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଯାଏ। ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ନାଥର ଶେଷରେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଳୟ ଘଟେ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟର ଶେଷରେ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ କର। ‘ସତ୍ୟପୁରୁଷ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅର୍ଥ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ‘ବନ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ, ‘ବିଷ’ ଶବ୍ଦରୁ ଭୟ, ‘ଅଶନି’ ଶବ୍ଦରୁ ଭୟ, ‘ମାରୀ’ ଶବ୍ଦରୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ‘ସ୍କନ୍ଦ’ ଏବଂ ‘ଅପସମ୍ପାତ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ, ‘ଚୋର’ ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ। ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଶେଷରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଜ୍ଞାନ ରୂପ ଧାରଣର ଶେଷରେ, ନରସିଂହଙ୍କ ମହା ସାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଏଠି ଆଠ ଅଷ୍ଟକ ଓ ଚଉଷଠି ସେବକଙ୍କ ଶେଷରେ ଭୟରହିତ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ନମସ୍କାର ଶେଷରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ସହିତ କମଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ‘ସହସ୍ରାକ୍ଷ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ସହସ୍ରପାଦ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ‘ସହସ୍ରହସ୍ତ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ଲଳାଟ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ‘ସହସ୍ରବାହୁ’ ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କର। ମନ୍ତ୍ରରାଜ ଶବ୍ଦରୁ ଉଡ଼ିବା ପଥ ଦିଆଯିବ। ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ଓ ସ୍ମିତ ଶବ୍ଦରୁ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଓ ପରମ ହଂସ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଶେଷରେ ବ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ହୃଷୀକେଶ ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନିୟନ୍ତା, ସ୍ଥାପିତ ହେଉନ୍ତୁ। ‘ଲୋଭୀ’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ଖଗ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କର, କାରଣ ସେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ପୂଜା ବିଧି ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତ ଅମୂଳ୍ୟ ଫଳ ଲାଭ କରେ।