ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ଅଶୀପଞ୍ଚାଶୀ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଥିରେ ଭକ୍ତ ନିଜର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରନ୍ତି । ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ମହାବଳୀ, ଭୟାନକ ନରସିଂହ ଦେବତା ଭାବରେ ବିଚାରିତ । ବିଶେଷକରି, ଏହି ପରମ ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ କ୍ଷମତାଶାଳୀ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ପ୍ରଜାପତି, ଏହାର ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ଯେପରି ଘୋଷିତ ହୋଇଛି । ଏହାର ବୀଜ ହେଉଛି 'ଜଂ', ଶକ୍ତି 'ହଂ', ଏବଂ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ । ଏଠାରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ଯେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଛାତି ଛିରିଦେଉଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର କେଶ ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦ୍ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଅଳ୍ଗୁରା ପରି । ଏଠି ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ହେବା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି । ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ଦିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ । ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ଏହିପରି, ଭକ୍ତ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, କହନ୍ତି, "ହେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ, ତୁମେ ତୁମର ବଜ୍ର ସମ ନଖ ନେଇ ଦେଖାଦିଅ, ଦେଖାଦିଅ ।" ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ୱ କରି ଶେଷରେ 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଭୟର ଅନ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ନିର୍ଭୟତା ମିଳେ । ଏଠି ଷଟ୍ ଦୁଇ ଅଙ୍ଗ, ଋଷି ଆଦିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ । ନରସିଂହଙ୍କ ପାଇଁ 'ତାର' ଅକ୍ଷର ବୀଜ ଭାବେ ଘୋଷିତ । ବରାହ ରୂପ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ 'ତାର' ବୀଜ, ନରସିଂହ ପାଇଁ 'ବୀଜ' ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଅଛି । ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର 'ପାପଧ୍ରୁବ' ବୀଜ ରୂପେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଘୋଷିତ । ପରେ, ଶାଳଗ୍ରାମର ଶେଷବାସୀଙ୍କୁ ଦୁଇଥର 'ଜୟ' ବୀଜ ଦିଆଯାଏ । 'ତାର' ତାଙ୍କର ନିଜ ବୀଜ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଏହା ମହାଶାସନ ଦେଇଥାଏ । ଏଠି ଛନ୍ଦ ଅତିଜଗତୀ, ଦେବତା ମନୁ ଭାବରେ ଘୋଷିତ । ଛଅ ଦୀର୍ଘ ଅକ୍ଷରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୀଜ ସହିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ନରହରି ଦଶାବତାର ସହିତ ମିଶି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ । ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଆସନରେ ବସି, ମୂଳରେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ମନସିକ ଭାବେ ସ୍ଥାପନା କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ବଜ୍ର ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ପୂଜିତ ହେଲେ, ଭକ୍ତ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ । ପରେ 'ତାର', ମାୟା, ରମା, କାମ, ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ରୋଧ ସ୍ଥାନକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ । ମୂଳ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଶେଷରେ 'ନିଗଡେତି' ଶବ୍ଦ କୁହିବା ଉଚିତ୍ । ଏହା ସମୟର ଶେଷରେ ପାଣି ପରି ଅଛି, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶେଷରେ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ପାଣି ପରି ଦେଖାଯାଏ । ତେଜସ୍ବୀ ଶେଷରେ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯାହା ଗତ, ନିତ୍ୟ ଓ ଉଦିତ, ଏହାକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ହୃଦୟର ପଦ୍ମର ଚାରିଟି ପତ୍ର ଶେଷରେ ଏହି ବସ୍ତୁ ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଚବିଶିତମ ତତ୍ତ୍ୱ ଶେଷରେ ଏବଂ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ତତ୍ତ୍ୱରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବିଦ୍ୟମାନ । ହେ ପ୍ରଭୁ ନୃସିଂହ, ପୁରୁଷ, କ୍ରୋଧର ଦେବତା, ସାର ସହିତ ତୁମେ ଅଛ । କୋଟି କିରଣ ଶେଷରେ, ଦଶଧ୍ୱନି ଶବ୍ଦ ଗୁଚ୍ଛରୁ, ତୁମେ ଦ୍ୟୁତିମାନ । ତୁମର କପିଳ ଚକ୍ଷୁ, ମାନ, ଆଠ ଦନ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର-ଦନ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର-ନଖ ସହିତ ତୁମେ ପ୍ରକାଶିତ । ଶକ୍ତିର ରୂପ, ଭୂତ, ଅପସ୍ମାର ଓ ଦାନବ ଶେଷରେ ତୁମର ସ୍ଥିତି ଅଛି । ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୟୁଲୋକପତି ଶେଷରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଘଟେ । ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସନ ଶେଷରେ ଦାହ କର, ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଲୋକ ଦେଖା । 'ସତ୍ୟପୁରୁଷ' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ, ଭାବ ଓ ଅଭାବର ମଧ୍ୟଭାଗ କୁହିବା ଉଚିତ୍ । 'ବନ' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ଭୟ, 'ବିଷ' ଶବ୍ଦରୁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । 'ଅଶନି' ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଭୟ, 'ମାରୀ' ଶବ୍ଦରୁ ଅନ୍ନ-ଭୟ ଆସେ । 'ସ୍କନ୍ଦ' ଓ 'ଅପସ୍ମାର' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ଭୟ, 'ଚୋର' ଶବ୍ଦରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଶେଷରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମାନ ଶବ୍ଦର ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାହାର ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୟ ଓ ଅନିଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି ।