ଏହି ମହାସମରର ଆରମ୍ଭରେ, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜାମାନେ ଆକାଶକୁ ଏମିତି ଶୂଭାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ, ପୂର୍ବବତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଗିଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଢୋଲ-ଢାକାର ଗଞ୍ଜନ ଏମିତି ହେଲା, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଳୟକାଳୀନ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ। ଦେବତାମାନେ ଦାଇତ୍ୟ ସେନାଙ୍କ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ଉଭୟ ପକ୍ଷରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଷଣା ଓ ହୁଁକାରରେ ବିପୁଳ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା। ରଥ ଚକ୍ରର ଗଡ଼ଗଡ଼ାହଟ ଓ ତୀରର ତଣ୍ଡନା ଏମିତି ଶବ୍ଦ କଲା, ଯେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମୁହଁ ଅନୁନାଦିତ ହେଲା। ଧନୁର ଝଣ୍କାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଠକ୍ଠକ୍ ଶବ୍ଦରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଆସିଛି। ମେଘେ ଢାକା ରାତି ମଧ୍ୟ ଚଳିତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ତ୍ୱରିତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କାଠ଼ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। କିଏ ଘୋଡ଼ାରେ ଘୋଡ଼ା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, କିଏ ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ। କିଏ ଅମୃତ ପାନ କରି ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରର ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିଲେ। ଅଗ୍ନିର ବାଘ, ଛୁରୀ, ବଣ, ଚକ୍ର, କଣ୍ଟକ, ଜାବଲିନ, ପଥର, ଶତ୍ରୁ-ଘାତକ, ପାଶ, ଏବଂ ହସ୍ତପାତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା। ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ପଦାତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଭରିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଠ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବିରୋଚନର ପୁଅ ବୈରୋଚନି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ତିନି ଲୋକରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ଦେବମାତା ଅଦିତି, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ଚାପ ବସି ରହିଲେ, ଏବଂ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ରହିଲେ। କିଛି ସମୟ ସେ ମଳ ଖାଇ ରହିଲେ, ପରେ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତନ କରିଲେ। ଅଦିତିଙ୍କ ଏହି ଅକ୍ଷୟ ତପସ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ଚତୁର ଦାଇତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ମାତା, ଆପଣ କାହିଁକି ଏପରି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରୁଛନ୍ତି? ଏହି ଦୁଃଖମୟ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ଯାହା ଦେହକୁ ଶୋଷି ଦେଉଛି। ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ଦେହକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ। ଭଲ ଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ, ମା, ଆମକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଗାଈ ହେଉ କି ଅନ୍ୟ ପଶୁ, ଯେଉଁଠି ଗାଈ କି ଗଛ ରହିଛି, ଦରିଦ୍ର କି ରୋଗୀ କି ବିଦେଶରେ ଥିବା ହେଉ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଧନ କି ପ୍ରିୟଜନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ହେଉ, ଯେଉଁ ନାରୀର ଜୀବନ ପତି ସହିତ ବନ୍ଧିତ, ସେ ପତିଙ୍କ ସହିତ ବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସନ୍ତାନ ବିହିନ୍ନ ଘର ଏମିତି, ଯେଉଁଠି ମାତା ବିହିନ୍ନ ମଣିଷ ଅସହାୟ ହୁଏ।” ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଏଭଳି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଦିତି ଅଚଳ ରହିଲେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଇ ରହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମନେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଠାଣ୍ଡା କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ସୃଷ୍ଟି କରି, ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମଗ୍ର ବନକୁ ଜ୍ୱାଳିଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ଅଦିତିଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା ଦାଇତ୍ୟମାନେ ନିଜେ ଦହିଗଲେ।