ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘କରସର୍ବ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦା ସହିତ, ତା’ପରେ ତଳୱାର ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅଙ୍କୁଶକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ପୁଣି ‘ତାଡ଼ୟ’ ଶବ୍ଦ ଯୁଗଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏହା ପରେ, ମୋର ସାଧନାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମନ୍ତ୍ରପାଠର ଶେଷରେ ‘ଫଟ୍’ ବୋଲି କବଚ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ହେଲେ ଜୈମିନି, ଛନ୍ଦ ‘ଅମିତ’ ରୂପେ ପରିଚିତ। ଏଠି କାମ ହେଉଛି ବୀଜ, ରମା ଶକ୍ତି ଏବଂ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ। ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ପରେ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ‘ତମସ୍’ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ମନ୍ମଥ ପାଇଁ ‘ମଙ୍ଗଜ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ଭୃଗୁଙ୍କ ଦୁଇ କାନ ସହିତ ‘ସର୍ବ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ‘ମନୁଜ-ସୁନ୍ଦରୀ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପ୍ରତି ‘ଶବ୍ଦ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ‘ଆକର୍ଷୟ’ ଯୁଗଳ ଶବ୍ଦ ପରେ ‘ମହାବଳ’ ଶବ୍ଦ ଓ ତା’ପରେ ‘ତ୍ରିଭୁବନ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ‘ଚଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକ’ କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଅନୁଶାସନ ମିଳେ। କବଚ ମନ୍ତ୍ର ଶେଷରେ ନୟନ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶୀଭୂତ କରାଯିବ। ତିନିଭୁବନର ଅକ୍ଷର ଧ୍ୱନିର ଶେଷରେ ‘ମୋହନ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ମନକୁ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଭୁଜା ଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନିଜ ନିବାସରେ ବିଭାସିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଦିବ୍ୟ ବାୟୁ ହଳାନି, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଚଳମନ୍ତି ଲୋଟସ୍ର ପ୍ରମାଦରେ ପ୍ରସ୍ତରିତ ଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ। ଭିତରେ, ଚମକୁଥିବା ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ତୋରଣା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମଣ୍ଡପ ଅଛି। ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖଚିତ ବେଦି ଏବଂ ଆକାଶ ଚୂଡ଼ାରେ ସମ୍ମାନିତ ଚତ୍ର ଅଛି। ଶଙ୍ଖ, ପାଶ, ଧନୁଷ୍ୟ, ମୁଷଳ, ନନ୍ଦକ ତଳୱାର ଏବଂ ଗଦା ସେ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କର ଆଞ୍ଚଳରେ ରହିଥିବା ଶ୍ରୀର ପଦ୍ମକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ରତିର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ଲୋଟସ୍ କିମ୍ବା ଦେଉଳି ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଆଶାରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛିଟା ଦେବା ଉଚିତ। ‘ଆମେ କାମକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା; ବିଷ୍ଣୁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବୈଷ୍ଣବ ବେଦିରେ ଆସନ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟର ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୀବତ୍ସ ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା ଛାତିର ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନର ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଳର ବନମାଳାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଚାମର ଡୁଲାଇ ପୂଜିତ ହେବେ। ତାଙ୍କର ନୟନ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ରତିର ମଦରେ ଧୀରେ ଚଳିତ। ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ବୀଜ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥାଏ। ସେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା, ଶୂନ୍ୟତା ଓ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବିସ୍ଥିତ। ପଦ୍ମର ପତ୍ର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଶଙ୍ଖ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟ, ଚକ୍ର, ତଳୱାର ଓ ଗଦାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବଡ଼ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରିୟ କବଚ-ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟର ଶେଷରେ ତୀର ସହିତ ଅଗ୍ନିପ୍ରିୟ କବଚ-ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ବଡ଼ ସୁଦର୍ଶନ ଉପରେ ଚକ୍ରର ରାଜା ପଦ ଘୋଷଣା କରିବା ଦରକାର। ତା’ପରେ ‘ଛିନ୍ଧି’ ଯୁଗଳ, ତା’ପରେ ‘ବିଦାରୟ’ ଯୁଗଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଯୁଗଳ ପୃଥିବୀକୁ ଭୟଭୀତ କରେ, ସେ ସୁନ୍ଦର କବଚ, ତଳୱାର ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପୂଜା ସଫଳ ହୁଏ।